♥♥♥ Lieve Tom Pintens,… ♥♥♥
♥ was het laatste, korte emoticon-berichtje wat je me stuurde. Ik was oprecht blij. Want – zoals zovelen – had ik het aangrijpende stuk gelezen in De Standaard. En intuïtief voelde ik dat ik je ‘iets’ moest sturen… Tuurlijk wist ik van je ingrijpende ziekte. Word goes around. Maar het is het soort van aangekondigde eindigheid die je liever negeert. De rush van het dagdagelijkse leven is dan ook een makkelijke bondgenoot om de andere kant op te kijken…
In alle eerlijkheid vreesde ik dat mijn bericht return to sender zou zijn. Maar gelukkig niet. Het deed me deugd dat je het nog las. En reageerde. Dat lieve ♥ dat je me stuurde was niet eens voor mezelf, maar reflecteerde volledig op jou… Een stukje van mijn tekstbericht luidde dan ook: “Ge zijt ne schone mens. Ik verzin dat nu niet. Heb dat altijd gevonden.”
Fuck. Waarom komen mensen altijd zó laat met hun warme woorden als het er echt toe doet? Nick Cave verwoordt het mooi in ‘Faith, Hope and Carnage’: “There is a great deficit in the language around grief. It’s not something we are practised at as a society, because it’s too hard to talk about and, more importantly, it’s too hard to listen to.”
Ik ben een kind van de dEUS-generatie. 1994: ‘Worst Case Scenario’. Toen popmuziek in België opnieuw disruptief werd. In (of voor) het kielzog: A Beatband, Flowers For Breakfast, Moondog Jr., Zita Swoon… bands waar je allemaal een unieke stempel op drukte. En bands die ik slaafs volgde tot in zaaltjes waar nu vaak kille nieuwbouw staat. Ja, ik was fan van je.
Ik ben de tel kwijt hoeveel keer je op het AB-podium hebt gestaan. Warme gloed is dan ook niet meetbaar. Zoals alle dingen die er echt toe doen in het leven. VRT NWS postte naar aanleiding van je heengaan een interview uit 1990 van het mij onbekende TV-programma Tenuto. De 15-jarige Tom Pintens had toen al alles wat jij je hele leven zou bewaren: dat speelse, schone, jongensachtige, iets van een deugniet, goedlachs én puur vakmanschap. Het is weinigen gegeven die schone kwaliteiten tijdens hun levenswandel mee te dragen.
Vanavond (voorbije donderdag) is je uitvaart. Dat gaat hard binnenkomen. Snoeihard. Maar ik weet nu al dat het hemels mooi zal zijn.
En ik zal mijn kleurrijke sokjes dragen. Want je hield van kleurrijke sokjes. En veel mensen zullen kleurrijke sokjes dragen. Want je werd geliefd.
Het gaat je goed Lieve Tom,
XXX
Kurt Overbergh (Artistiek directeur)
