Meet the artist! Wie is Chris Eckman?

Chris Eckman is medeoprichter van het gevierde label Glitterbeat. Begin januari trad hij op in het AB Salon met zijn project Distance, Light and Sky –een muzikale ontmoeting tussen hem, Chantal Acda en Eric Thieleman. We spraken hem net voor de soundcheck.
 

Je startte als muzikant bij The Walkabouts, Chris & Carla en Dirtmusic. Hoe staat je rol als artiest in verhouding tot je werk als producer van bands als Tamikrest en oprichter van het Glitterbeat Label in 2012?
Ik producete mijn eerste platen midden jaren ’90, eerst lag de focus vooral op muziek gelijkaardig aan The Walkabouts. Pas in 2009 werkte ik voor de eerste keer als producer van Tamikrest. Eigenlijk is alles heel organisch ontstaan, zowel het werk als producer, als het oprichten van het label.  We hadden veel contacten in het milieu en we voelden dat de labels onze verwachtingen niet helemaal inlosten. Ik had eigenlijk nooit gedacht dat ik deze weg in zou slaan.
We namen een bescheiden start met het label, dat groter werd dan onze verwachtingen. Naarmate de tijd vorderde, nam dit project meer en meer tijd in beslag. Vandaag is dit een fulltime job – maar eigenlijk zie ik het nog steeds meer als een project. Het voelt niet aan als ‘werk’.  

Bij de prille start van het label speelde ik een paar jaar wat minder muziek, maar nu ben ik helemaal terug. Ik heb intussen wat hulp gekregen bij Glitterbeat, en ook dat geeft me weer wat ruimte om muziek te spelen. Waarschijnlijk ben ik het liefst muzikant, in die rol voel ik mij het best.

Waar let je het meest op bij de selectie van bands?
Ik denk dat intussen de term ‘nieuw’ wat overschat wordt. Dat ondervind je wanneer je met meer traditionele artiesten aan de slag gaat. De muziek die zij maken komt voort uit de cultuur waarin zij opgegroeid zijn. De link met het dagelijkse leven is groter; bij belangrijke gebeurtenissen zoals huwelijken en besnijdenissen speelt muziek een centrale rol. 

We zijn op zoek naar het WAUW- gevoel. Als het een band is die we in onze planencollectie willen, gaan we ermee in zee. Het is al een paar keer gebeurd dat we een plaat ondersteunde puur omdat we dachten dat het ging verkopen, en beide keren eindigde dit in teleurstelling.
Ik denk dat wanneer wij er gepassioneerd door zijn, andere mensen dat ook wel zullen zijn. De sound moet betoveren, die moet van een diepe plek komen – niet noodzakelijk van een ‘nieuwe’ plek.

Glitterbeat won al 5 jaar op rij de WOMEX Award. Wat symboliseert dat voor jou?
Ieder voordeel heeft z’n nadeel. Het voordeel is dat wat we doen een reactie losmaakt bij een groter publiek. Wanneer je platen van Afrikaanse artiesten of artiesten uit Vietnam uitbrengt, is het niet evident om opgepikt te worden door de gewone westerse media.  Het segment van de ‘wereldmuziek’ was tot voor kort nogal voorspelbaar en homogeen – muziek die vooral als decoratie diende tijdens dinner-parties, achtergrondmuziek dus. We gaan voor de andere kant, zoals bijvoorbeeld met  Ifriqiyya Electrique. Hele energieke muziek die dingen teweeg brengt.
Maar als je deze prijs al zo vaak gewonnen hebt, wil dat ook zeggen dat er weinig concurrentie is. De meeste muziek die we uitbrengen is hedendaagse muziek, alleen niet westers en de markt volgt ons niet, dat is jammer.

Is het een goede zaak dat muziek via streamingdiensten zoals Spotify toegankelijker is? Je hoeft immers niet meer naar de platenwinkel.
Ik denk dat diensten als Spotify de business hier enorm helpen. Iedereen kan bijna gratis naar enorm veel muziek luisteren.  Jammer genoeg benadeelt dat het label als curator. December was onze beste maand met maar liefst 1,5 miljoen luistersessies, maar daar krijgen wij maar een paar duizend dollar voor. Als de fysieke plaat verdwijnt, zal dat door niets vervangen kunnen worden. We zijn gestart als een producerend label, vandaag brengen we maar een paar platen per jaar uit. We kunnen het ons niet meer veroorloven. De markt bepaalt meer en meer welke muziek er verschijnt, en dat maakt me bang.  

Hoe zie je het belang van liveshows evolueren?
Live concerten zijn essentieel – en jullie hebben ons al geweldig ondersteund – en de belangrijkste reden waarom we platen verkopen. Ik heb zowat alles in de muzieksector zien veranderen sinds 1985, behalve het live-aspect van muziek, die is essentieel in het hele eco-systeeem.

(foto IFRIQIYYA ELECTRIQUE, Golbal Street Sounds 2018)

Wat was jouw eerste AB-ervaring?
Met The Walkabouts speelde ik hier verschillende keren. Maar er is ook een geschiedenis met Glitterbeat, vooral tijdens BRDCST worden er veel bands geprogrammeerd. Ik bezocht al 2 keer BRDCST en dat was iedere keer een geweldige ervaring.

Voor AB is BRDCST de favoriete tijd van het jaar. Muzikanten van over heel de wereld strijken hier neer met erg verschillende repertoires. Wat is het belang van zo een festival volgens jou?
Ik zie het als een bijzondere manier van cureren. De organisatie geeft een stempel ter goedkeuring, los van de massamarketing. Festivals zoals Le Guess Who?, Rewire & BRDCST focussen meer op de totaalervaring, minder op de hippe headliners. En het opent natuurlijk deuren voor artiesten die niet in het rijtje van de ‘typische’ festivalartiesten vallen.

Ook dit jaar staan er in april bands van Glitterbeat op BRDCST. Kan je onze concertgangers een goede reden geven om Refree te komen ontdekken?
Ik denk dat Refree een heel goed voorbeeld is van een Glitterbeat artist. Hij graaft diep in traditionele muziek, Flamenco in dit geval, maar probeert die te transformeren tot relevante muziek voor jongeren. Zijn achtergrond ligt eerder in de in de Indie en Postpunk scene, het is erg moeilijk te omschrijven. Je moet gewoon komen kijken, luisteren, ontdekken en je laten meeslepen.  

Kan je ons iets meer vertellen over Yonatan Gat? Hij speelt ook op BRDCST.
Yonatan Gat komt uit een Israelische band, Monotonnix – erg garage. Voor BRDCST komt hij met Eastern Medicine Singers, een native-Amerikaanse drumgroep. Ze speelden ooit op éénzelfde festival, en hij nodige de drummers uit op het podium om mee te spelen. Ze wilden pas het podium op nadat ze hem zagen spelen. Ze zetten de drum in het midden van het podium en begonnen gewoon te spelen.  Een samenwerking tussen verschillende mensen met verschillende achtergronden leidt vaak tot culturele toeëigening, het moet goed gebeuren, zoals hij het dus doet.

Vorig jaar verwelkomden we Selda Bagçan &  Baba Zula, twee Turkse artiesten. Baba Zula komt terug in mei en in april zal Gaye Su Akyol in de AB club spelen. Het zijn allebei Glitterbeat artiesten. Wat moeten we nog over hen weten?
Gaye Su Akyol is helemaal into jaren ’60, ’70 psychedelica, maar er zit ook punk, surf music, Nick Cave en Nirvana in. Dit zorgt voor een complex web. Maar zij is bovenal een Turkse vrouw uit de 21ste eeuw – niet evident want je moet steeds schipperen tussen traditie en het heden.

 

Naar welk muzikaal project kijk je uit in 2019?
Ik ga waarschijnlijk naar Korea. Daar bestaat een traditionele Music Academy waar veel jonge mensen nieuwe projecten starten. Ze combineren electronica met traditionele instrumenten.

Ik houd echt van reizen – het geeft een duidelijker beeld van wat er zich de dag van vandaag allemaal afspeelt. Het bevestigt ook dat op alle continenten de conversatie tussen Westerse  en traditionele muziek, complex is. Vroeger was er vooral ‘eenrichtingsverkeer’, zoals Paul Simon met Graceland. Je ging naar Afrika, nam daar een plaat op met Afrikaanse muzikanten en dat was het. Communicatie was vooral gebaseerd op macht en geld – nu is alles open. Je kan naar de Sahara gaan en daar muziek horen met autogetunede stemmen zoals in een R&B productie – maar het blijft wel Touareg muziek. Ik vind dat fantastisch!


BRDCST - koop nu je dagtickets en combi-tickets! Tickets & Info: HIER
YONATAN GAT  - BRDCST zondag 07.04.19 - Tickets & Info: HIER
REFREE - BRDCST zondag 07.04.19 - Tickets & Info: HIER
GAYE SU AKYOL  - vrijdag 19.04.19 - Tickets & Info: HIER
BABA ZULA - zaterdag 18.05.19 - Tickets & Info: HIER

 

Ander nieuws