BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-ABConcerts-events
METHOD:PUBLISH
BEGIN:VEVENT
TRANSP:OPAQUE
DTSTART:20091010T200000
DTEND:20091010T223000
SUMMARY:The Golden Glows + Roland
LOCATION:AB Grote zaal (Anspachlaan 110\, 1000 Bruxelles)
DESCRIPTION:&  presenteren    The Golden Glows herinterpreteren de\nprison songs zoals die door Alan Lomax en zijn vader John A.\nLomax werden opgenomen. En Roland (Van Campenhout) brengt\nhet beste van Lead Belly\, de blueslegende die werd ontdekt\ndoor vader en zoon Lomax\, weer tot leven.    In het kader\nvan het eerbetoon aan etno-musicoloog Alan Lomax dat de AB\nin het najaar van 2009 organiseert\, hebben The Golden Glows\n- een Antwerps trio met een voorliefde voor oude\, wat\n‘vergeten’ muziek – het bijzondere privilege om aan de\nslag te gaan met deze unieke muzikale erfenis. 2009 is het\njaar van de blues voor The Golden Glows. Na 'A Songbook\nfrom the 20’s' (muziek uit de jaren ’20) en 'A\nFolksongbook' (traditionals uit de 16e-19e eeuw)\,\nverschijnt eind dit jaar hun derde muzikale project\,\n'The Songbook of Blues'. De uitvoering van wat we\ngemakkelijkheidshalve A Prison Songbook zullen noemen\,\nstond dan ook in de sterren geschreven...The Golden Glows\nbrengen\, samen met een drummer en een zeskoppig\nmannenkoor\, een selectie van Prison Songs\, in 1947\ngeregistreerd door Alan Lomax in de oudste gevangenis van\nMississippi\, Parchman Farm. Het is\, voor zover wij weten\,\nde eerste keer dat dit kostbare erfgoed live wordt opgevoerd\nen bovendien ook een geschikt alibi om eens een andere kant\nvan de groep te tonen. Daar waar de Glows doorgaans opteren\nvoor zachte\, intieme vocale pracht en een consequent\ndoorgevoerd minimalisme\, gaan ze bij deze gelegenheid\nvoluit. Geruggensteund door zes potige mannenstemmen en een\nfenomenale drummer\, creëren The Golden Glows een eenmalig\nen uniek optreden dat teert op rauwe energie en vocale\npower. Het staat nu al vast dat de AB op 10 oktober zal\ndaveren tot in het diepst van zijn ziel...    Bram van\nMoorhem    Alan Lomax was niet alleen (door Jari\nDemeulemeester). Talentscouts en fieldresearchers rotsten\nsinds eind 19de eeuw de wereld af\, teneinde opnames te\nrealiseren van de muziek van tot kort voordien cultureel\ntotaal onbekende volkeren. Van het werk van velen onder hen\nzijn vele opnames op de markt gekomen. Folkways\, Le Chant\ndu Monde en Smithsonian zijn bekende platenlabels terzake.\nBij de meest beroemde scouts en opnameleiders horen Chris\nStrachwitz\, Harry Smith en in Groot-Brittannië A.L. Lloyd.\nJari Demeulemeester leidt u een uurtje rond doorheen deze\nmuzikale kostbaarheden.    Roland plays a selection of Lead\nBelly songsBlueslegende LEAD BELLY werd ontdekt door Alan\nLomax en diens vader John A. Lomax. In de jaren ’30\nreisden zij langs gevangenissen in het Zuiden van de\nVerenigde Staten om prison songs op te nemen. Daar\nontmoetten ze Lead Belly en de rest is geschiedenis. Zijn\n‘Good Night Irene’ in een versie van The Weavers werd\neen nummer 1 hit en Nirvana’s versie van ‘Where Did You\nSleep Last Night (In The Pines)’ is ook in ieders geheugen\ngegrift. Maar daarnaast speelde Lead Belly nog zo’n 500\nsongs bij mekaar. Wie anders dan onze eigen blueslegende\nRoland is het meest geschikt om daaruit een spannende\nselectie te brengen?Huddie Ledbetter\, beter bekend als\n‘Lead Belly’ werd geboren in 1889 in Louisiana. Al op\njonge leeftijd leerde hij gitaar spelen maar toonde hij ook\ninteresse in accordeon\, mandoline en piano. Later werd hij\nverliefd op een twelve-string gitaar en doopte haar\n‘Stella’. Huddie reisde met zijn muziek doorheen het\nZuidwesten van de Verenigde Staten waar hij her & der\nwerkte op de katoenvelden of bij de aanleg van spoorwegen.\nZijn liedjes en stem maakte vooral indruk op de vrouwen en\nLead Belly kreeg het regelmatig aan de stok met hun jaloerse\nliefjes. Tot 2 keer toe liep dat fataal af: hij werd in\nzowel 1918 als in 1930 veroordeeld tot een gevangenisstraf\nvoor moord. Terwijl hij die laatste straf uitzat in de\nAngola Prison Farm in Louisiana\, klopte Alan en John A.\nLomax aan om er prison songs op te nemen. Zo leerden zij\nLead Belly kennen en zij kregen de kans om zijn muziek te\nintroduceren in New York. Later verhuisde Huddie naar die\nstad en bouwde er een reputatie uit in het folk circuit. In\n1949\, exact 60 jaar geleden\, overleed hij en liet een\ngigantische muzikale erfenis achter. Zijn bekendste liedjes\nzijn ‘Good Night Irene’ (later een nummer 1 hit voor The\nWeavers) en ‘Where Did You Sleep Last Night (In The\nPines)’\, bij ons beter bekend in een versie van Nirvana. \n  Najaar 2009 houdt AB een eerbetoon aan de Amerikaanse\netno-musicoloog Alan Lomax (1915-2002). Dankzij diens\npionierswerk kan iedereen kennis maken met de vroegste\nopnames van folksongs. Samen met zijn vader was hij\nverantwoordelijk voor de ontdekking van blueslegende\nLeadbelly en folkicoon Woody Guthrie. Lomax werd later de\nbelangrijkste medewerker van het Archive of Folk Song of the\nLibrary of Congress in Washington. In het kader van dit\neerbetoon creëert de AB ook een nieuwe produktie. Toen The\nGolden Glows uit Antwerpen ons werden getipt door Stef Kamil\nCarlens\, werden wij onmiddellijk van onze sokken geblazen\ndoor hun prachtige CD ‘A Folksongbook’\, een verzameling\nBritse en Ierse folk traditionals\, Victoriaanse gedichten\nen 19-eeuwse ballades. Speciaal voor AB verzamelde dit trio\nenkele potige stemmen rond zich en maakten zij een unieke\nvoorstelling rond de door Lomax opgenomen prison songs\,\nzowel mannelijke als vrouwelijke. Alan Lomax Prison SongsThe\nGolden GlowsJuni 1933\, Texas. John A. Lomax en zijn zoon\nAlan\, toen amper 18\, starten hun eerste expeditie onder\nsupervisie van de Library of Congress. Met een primitieve\nDictaphone machine maken ze veldopnames van authentieke\nvolksmuziek ? werkliederen\, oude ballades en blues. Een van\nde eerste haltes is een staatsgevangenis in Texas. “Ik had\nalle klassieke muziek\, alle hedendaagse muziek\, alle\nkamermuziek en alle populaire muziek gehoord\,” zou Lomax\nveel later verklaren\, “maar niets maakte zo’n diepe\nindruk als de eenvoudige woorden en melodieën van die\nzwarte gedetineerden.” Het is het startschot voor een\nmaniakale zoektocht naar folksongs die ruim zes decennia en\ndrie continenten zou omvatten...De Lomaxen hadden goede\nredenen om hun zoektocht in een staatsgevangenis te\nbeginnen. Ze werkten namelijk vanuit de hypothese dat de\noudste Afro-Amerikaanse liederen – slavenliederen uit de\n19e eeuw – terug te vinden waren in een context die sterk\ndeed denken aan de slavernij: de gevangenissen annex\nwerkboerderijen in het zuidelijke Amerika van de jaren ’30\nkenden zware dwangarbeid\, segregatie en zelfs openlijk\nracisme van blanke bewakers. Bovendien waren ze nieuwsgierig\nnaar de liedjes die gedetineerden voor hun eigen plezier\nzongen: het was vaak hun enige vorm van entertainment en\nomdat de gevangenen compleet afgesneden waren van de\nbuitenwereld\, konden ze onmogelijk beïnvloed zijn door\njazz of populaire muziek op de radio.John en Alan Lomax\nvonden echter weinig songmateriaal dat terug te brengen was\ntot de slavernij. In 1933 was the sound of slavery al lang\nuitgestorven. Maar ze ontdekten iets helemaal anders: een\nnieuw muzikaal genre\, een volstrekt origineel repertoire\ndat uitdrukking gaf aan de diepste gevoelens en fantasieën\nvan de zwarte gedetineerden\, dat soms tragisch\, soms\nironisch berichtte over de brutale condities in\nstaatsgevangenissen. Deze liedjes\, die varianten kenden in\nde meeste andere gevangenissen die Lomax tot halverwege de\njaren ’50 bezocht\, zijn vandaag bekend als Prison Songs.\nPrison Songs zijn sterk verwant aan de blues\, maar hebben\neen aantal karakteristieke eigenaardigheden: ze zijn bedoeld\nom buiten\, in het volle daglicht\, gezongen te worden\nterwijl ze handelen over donkere\, inktzwarte onderwerpen\n– afwezigheid\, verlies\, leegte. Beschrijvingen liggen\nvoor de hand: bewakers\, vluchten\, de lengte van hun\nstraf\, geografische plaatsen in hun herinnering\, vrouwen\nals bron van heil en onheil\, ziekte\, dood\, vuurwapens en\nbikkelharde dwangarbeid. De taal van deze liederen is hoogst\nconcreet\, haast primitief\, maar de thema’s zijn dat\nallerminst\, die zijn overwegend negatief: on-liefde\,\non-vrijheid en on-belangrijkheid.Prison Songs gaven het\narbeidsritme aan voor mannen die hakten en klopten in een\nchain gang\, ze mediëerden tussen sterken en zwakken\,\nfungeerden als veiligheidsmechanisme bij levensgevaarlijke\ndwangarbeid\, verzachtten het gemoed van de bewakers\,\namuseerden en troostten de zangers en gaven een zekere\nwaardigheid terug aan zwarten die van zonsopgang tot\nzonsondergang onmenselijke arbeid verrichtten onder het\nalziend oog van gewapende opzichters. Prison Songs waren met\nandere woorden vitaal voor het mentale en fysieke overleven\nvan de gevangenen. Oktober\, 2009. Brussel.\n\nhttps://www.abconcerts.be/nl/agenda/the-golden-glows-roland/a105J000001wgaDQAQ
UID:ABConcerts_event_b3417a50-599f-11eb-ab57-5254eb761bff
SEQUENCE:0
DTSTAMP:20260922T195849Z
END:VEVENT
END:VCALENDAR