Elvis leest voor... geschreven door Bert Verwaest (AB Reporter) in: Varia

Tags: ab huisreporter 2011-2012

Een korte bio van Nightlife Ninja’s, teksten en enkele foto’s & video’s van de finale vinden jullie terug op de website van DJ FOR LIFE .

Een dikke merci aan de juryleden voor hun professionele jurering en ook bedankt aan het team van muziekcentrum TRIX om de wedstrijd te ontvangen.

Benieuwd? Je kan ze hier verder ontdekken en je kan hier ook hun 'minimix' beluisteren waarmee ze de jury in de finale wisten te overtuigen!

En de Dj-For-Life dj's zijn... geschreven door Jotie Boone in: Varia

De AB Café/Resto-wielerploeg, bestaande uit onze sportieve barverantwoordelijken en oa Helmut Lotti, Frederik Sioen, Jan Hautekiet, PJ De Smet, Rick de Leeuw en Tomas De Soete, fietste afgelopen week voor het goede doel en zamelde maar liefst 32.000 euro in (lees hier hoe), hieronder een paar sfeerfoto's.

AB Café/Resto-wielerploeg fietst 32.000 euro bijeen voor KOTK! geschreven door Kevin Mc Mullan in: Varia

(waar is wally? hij draagt een bolhoed en een handycam)

Een tijdje later, heb ik mijn rondes gedaan door de backstage gangen van de AB en besluit ik me terug te begeven naar de Frontstage, waar binnen luttele minuten het optreden van DE PUTA MADRE zal beginnen. Wanneer ik plots vanachter in de zaal, naast de lichtpanelen, een klein podium zie staan. Op dit podium staan twee stoelen, op de ene stoel staat een kleine camera opgesteld en op de andere zit hij. Nu zou ik deze kans niet nog eens laten liggen, dus ik wring me tussen het volk tot achterin de zaal.

“Saïd Ouadrassi”: zegt hij. “un ami de Soyzone”.

Saïd zegt dat hij gevraagd is, door zijn kameraad (rapper van DE PUTA MADRE), om een beeld te maken van de avond. Hij was daarnet al in de loges backstage gaan filmen en nu zit hij hier om met zijn Ipad, gsm en camera het optreden te filmen. Hij heeft dit blijkbaar al vaker gedaan voor o.a. Xzibit en Avicii. Voor hun privé collectie. Saïd is zelf een hip hop danser en choreograaf, die samen werkt met nog een aantal Belgische artiesten en kunstenaars. In hun vrije tijd doen ze dit voor elkaar, zodat ze aandenkens hebben aan zulke unieke momenten.

(Inhet videoverslag (zie volgende blog) kan je ook een glimp opvangen van Said op 1.10)

het volledige concert herbeleef je hier.

Bert Verwaest, AB reporter

De Puta Madre: Rewind geschreven door Bert Verwaest (AB Reporter) in: Varia

Tags: rewind, de puta madre, ab huisreporter 2011-2012

De Puta Madre: Rewind video geschreven door Bert Verwaest (AB Reporter) in: Varia

Tags: rewind, de puta madre, ab huisreporter 2011-2012

Bieden kan hier

Arno te koop! geschreven door Peter Deckers in: Varia

Tijdens de vorige edities verwelkomde AB o.a. Ludovico Einaudi, Jóhann Jóhannsson en het samenwerkingsproject van Alva Noto & Ryuichi Sakamoto. Tijdens de jongste editie staan twee labels centraal die al jaren de onzichtbare motor zijn achter deze beweging: het Berlijnse Erased Tapes alsook het Engelse 130701.

130701 is een sublabel van het befaamde indie label Fat Cat dat in het verleden o.a. Múm en Sigur Rós onder zijn vleugels had. 130701 – simpelweg de geboortedatum van het label - focust zich naar eigen zeggen op ‘post-klassieke’ muziek. Onder de noemer ‘Transcendentalists European Tour’ gaan ze met een exquise triple bill de baan op.

Naar aanleiding van deze tour – die o.a. halt houdt in de prestigieuze Barbican Hall – brengt het label een limited white label 12” uit met gloednieuw materiaal van de aantredende artiesten.

U kan alvast volop meeluisteren dankzij Souncloud:

Nieuwe tracks van Jóhann Jóhannsson, Dustin O'Halloran en Hauschka. geschreven door Kurt Overbergh in: Silence Is Sexy

Tags: hauschka, jóhann jóhannsson, dustin o’halloran

Bieden kan vanaf nu via deze link.

Koop het gesigneerde truitje van Luca Biglia! geschreven door Peter Deckers in: Varia

Tags: kom op tegen kanker afterparty

Dag 1 begonnen we met CopCol – Live Reworked by T. Finland & Mikkel Meyer. Het idee is origineel: een aantal bands spelen hun nummers op het podium en de muziek wordt live geremixt door de heren T. Finland en Mikkel Meyer. Hetgeen het publiek dus hoort is het resultaat van die live-herwerking. Interessant als concept, maar CopCol bestaat uit heel wat verschillende artiesten die allemaal de revue passeerden en zo de vaart uit het concert haalden. Heel erg lang bleef je dus niet geboeid, maar als opzet is het toch de vermelding waard.

Dat kun je moeilijk zeggen van Simon Says No (Simon heeft gelijk, vonden wij), Lovespeed, Age of Giants, Choir of Young Believers en The Cleavers (jonge punk-Schotten die dachten het publiek te kunnen shockeren door heel de tijd “FUCK OFF! You there, at the door, FUCK OFF!” te roepen).

Maar we zagen gelukkig ook nog 3 acts die wel goed waren:

Vessel is het solo-project van Anders Mathiesen, 50% van de zeer goede Deense folk-Americana-groep Murder. Singer-songwriter Vessel heeft een mooie stem en roept een warme sfeer op die schommelt tussen Nick Drake en Lambchop. Zijn nummers zijn niet altijd even sterk, maar we bleven toch langer dan 2 nummers hangen en dan heb je iets goed gedaan in schowcasefestivalland.

Dé verrassing van de dag was Polaroid Fiction. De enige Belgische band die met steun van Poppunt op de affiche prijkte en dus waren we wel benieuwd of dit powertrio er in zou slagen de Deense harten ter veroveren. Ze kwamen (uit Tongeren), zagen (vooral twee leuke blondines op de eerste rij) en overwonnen (de hele zaal). Hard, 2-stemmig, maar vooral groovend, zonder enige twijfel Humo’s Rock Rally-finale-materiaal. Op het internet vonden wij geen nummers die goed weergeven waar ze live voor staan, ga ze vooral zien (ze spelen op Rock Herk binnenkort)!

Het beste van de dag was ook tevens het laatste. We sleepten ons vermoeide lichaam om 1u30 nog naar de trendy club Train om er Slagsmalsklubben te zien. Zweedse electro gebracht door 6 übernerds in bowlingvestjes, maar o zo pompend en opzwepend. Geen grote ontdekking omdat ze iet of wat bekendheid genieten, maar veruit beste van SPOT voor ons.

Dag 2 was iets minder geslaagd, de loterij bracht weining winnende combinaties. Sommige acts konden we niet zien wegens overvolle en dus afgesloten zalen (The Raveonettes oa), anderen waren afgelast wegens ziekte (we hadden veel verwacht van Lukas Graham, de Deens-Ierse zanger die in eigen land heel populair is). Hetgeen we wel zagen viel ons dan weer wat tegen: We waren klaar om overtuigd te raken door de folk-noir van Of the Wand and the Moon, maar vonden het niveau wat bedroevend. Ook Ginger Ninja en Sky Architects konden ons allerminst bekoren. Het enige concert dat ons wel in stemming bracht was dat van Lay Low. Deze Ijslandse stond in 2009 al 2 keer  in AB als support bij Emiliana Torrini en oogste toen heell wat lof. En ook hier sloeg de Ijslandse Americana van de schattige Lovísa Elísabeth Sigrúnardóttir (deze prachtige naam mochten we jullie niet onthouden!) aan. Droom hier even mee...

Na een al bij al geslaagde editie van Spot Festival 2012 sleepten we ons de nacht in om onder een prachtige supermaan (14 % groter en 30 % feller dan normaal) in het nachtleven van Århus te storten. Dat de volgende ochtend onze bus al om 7u richting Brussel zou vertrekken kon hier weinig aan veranderen. 

Mich Leemans & Kevin McMullan

AB op SPOT geschreven door Kevin Mc Mullan in: Varia

AB in Beeld - April geschreven door Wannabes rrrockphotogrrraphy in: Varia

Tags: ab huisreporter 2011-2012

Met concerten van oudgedienden zoals The Jayhawks en Grant Hart, jonge snaken Dark Dark Dark en Howler, hip-hop collectieven Rhymesayers en Doomtree, maakte AB duidelijk dat de stad sinds The Replacements, Soul Asylum en Hüsker Dü nog veel meer te bieden heeft. Bovendien kwamen enkele labels en fotografen via expo’s aan bod.

Niet verwonderlijk dat Minneapolis door http://livability.com?utm_source=generalfeed-nl&utm_medium=rss&utm_campaign=general (Discover America's Best Places to Live) recent nog werd verkozen tot tweede beste muziekscene (buiten NYC, LA en Nashville).

In samenwerking met Radio 1 en Meet Minneapolis stuurde AB bovendien een duo op city-trip naar Minneapolis. Hier lees je hun wedervaren.

Afsluiten doen we dus op zondag 6 mei met het hip-hop collectief DOOMTREE dat vooral bekend staat voor zijn explosieve live shows en hun energieke DIY mentaliteit. De 7 leden van Doomtree (P.O.S., Dessa, Sims, Cecil Otter, Mike Mictlan, Lazerbeak en Paper Tiger) houden er bovendien prima solocarrières op na die op de voet gevolgd worden door toonaangevende pers als The New York Times, Spin en Rolling Stone. Wanneer zij samen het podium bestijgen breekt de hel los, niet in het minst door hun producties waarin punk, indierock en experiment mekaar vinden.

Het sluitstuk van Minneapolis, Mon Amour geschreven door Herman Hulsens in: Varia

Tags: minneapolis mon amour, doomtree

Roberto Fonseca legt zijn ziel bloot op cobra.be geschreven door Kevin Mc Mullan in: Varia

Tags: roberto fonseca

Oscar and the Wolf is de nieuwste singing op PIAS. De band bracht in 2011 hun eerste EP “Imagine Mountains” uit in eigen beheer en speelde reeds felgesmaakte voorprogramma’s voor o.a. Mercury Rev, Warpaint, Jonathan Jeremiah and Ben Howard in binnen en buitenland.
Ze werken momenteel aan een nieuwe ep onder leiding van Robin Proper-Sheppard (Sophia, The God Machine) die in juni het daglicht zal zien.
Hier hun AB Session:

Love Like Birds is het liefdeskind van Elke De Mey, een jonge artieste uit Gent. Haar dromerige intimistische bedroom folk blinkt uit met schaarse arrangementen en een zwoel warm stemgeluid. Met hulp van het producersduo Jinte Deprez (Balthazar) en Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs, The Bony King Of Nowhere) bracht ze haar eerste ep uit in 2011.
Haar AB Session:

PIAS en AB releasen de eerste AB Sessions 7inch. geschreven door Peter Deckers in: Varia

Tags: oscar and the wolf, love like birds

Hoe we naar muziek luisteren verandert. Steeds minder mensen kopen cd's, of betalen voor muziek via iTunes. Er zijn voldoende legale gratis opties, zoals online bibliotheken (Spotify, Grooveshark), online speellijsten (22tracks, 8tracks) of zelfs websites als YouTube. Het paradigma verschuift: we gebruiken, luisteren, bezitten en betalen anders voor de muziek die we luisteren. We hoeven de muziek die we dagelijks luisteren niet meer te bezitten, want alles staat al online. Dit maakt het financieel lastig voor de muziekindustrie: deze nieuwe manier van muziekgebruik past niet in het traditionele systeem. Hoe gaat de muziekindustrie zich aanpassen?

We stellen deze vraag aan Koen Galle (22tracks), Sioen en Jaïr Tchong (Muziek Centrum Nederland) tijdens en interessant debat op  donderdag 26 april in Huis 23. Dominique Deckmyn van De Standaard zal modereren.

Hoewel piraterij van muziek op het internet een "hot topic" is, zoals is te merken met wetsvoorstellen als de SOPA en ACTA en het afsluiten The Pirate Bay en Mega Upload, zal dit debat juist ingaan op de alternatieven. Mensen luisteren nu vaak online legaal naar muziek, dus wat kunnen de voordelen hiervan zijn? Hoe kan de muziekindustrie inhaken op de veranderingen die nu spelen en het internet gebruiken ten voordele van de artiesten, platenmaatschappijen en muziekluisteraars. En, niet onbelangrijk, waar moet het geld dan vandaan gaan komen? En hoe zal de muziekindustrie er in de toekomst uitzien?

Het panel kort voorgesteld:

We vragen het aan Koen Galle van 22tracks Brussel, singer-songwriter Sioen en Jaïr Tchong van Muziek Centrum Nederland. Wat zijn hun antwoorden op deze vragen. Zij leggen hoe zij denken dat het verder moet met de muzikanten, platenmaatschappijen en anderen die hun geld moeten verdienen met muziek. Dominique Deckmyn (de Standaard) modereert.

Organisatie:

deBuren en Ancienne Belgique

Praktische info

Donderdag 26 april 2012 | 19:30
Huis 23 | Steenstraat 23, 1000 Brussel
Gratis, reserveren aanbevolen: www.deburen.eu

Over deBuren

Het Vlaams-Nederlands Huis deBuren draagt schoonheid en wijsheid uit van de Lage Landen en biedt een platform voor debat over cultuur, samenleving en politiek in Vlaanderen, Nederland en Europa.



   

Debat - Hoe gaat de muziekindustrie zich aanpassen aan het internet? geschreven door Jotie Boone in: Varia

Een dag met Geppetto & The Whales geschreven door Bert Verwaest (AB Reporter) in: AB Huisreporter

Tags: geppetto & the whales, humo's rock rally 2012

AB in Beeld - Maart geschreven door Wannabes rrrockphotogrrraphy in: AB Huisreporter

an improvisation with extracts from Quien Soy Yo.

TCHEKA is wel mooi. Een knappe prins uit Cabo Verde. Maar als hij zingt wordt alles zoet, ook het leed. Duidelijk West Afrikaans getokkel ook, ‘entre saudade et allégresse’. Niet mis dus, ook voor Habib Koité kenners.

‘Bossa muffin’ nog aan toe: daar is Flavia, de duidelijke ‘carioca’ FLAVIA COELHO met haar ‘timbre suave et solaire’ maar vooral met haar opzichtige groep en haar doorzichtige gitaar (zodat haar strakke silhouet immer mooi in beeld blijft.) Als Daniela Mercury of Ivete Sangalo nog wat plaats willen maken?

En ja er wordt nog gezongen in Tunesië. EMEL MATHLOUTHI doet dat stralend als ‘la voix de jasmin du protest-song tunisien.’ Weet u trouwens dat er in de AB ook rondleidingen plaatsvinden? Bij klassen bakvissen staan de collega’s te springen om dat te doen. Maar recent had ik een groepje dat Tunesisch bleek te zijn. En of we ook al Tunesische artiesten hadden gehad? Het was ineens ver zoeken. Help me even: Souad Massi? Neen, Algerije! Yael Naim? Hmm, geboren uit Tunesische ouders? Telt dat wel?

Maar Yéké Yéké, we wijken af. Opzij, daar is MORY KANTE! Jawel, de man van dé wereldpop hit Yéké Yéké hier nog eens in volle glorie, groot en groots orkest en snedig spelplezier. Hij wordt hier ‘pionier van de sono mondiale’ genoemd. Het is eens iets anders dan immer de term ‘wereldmuziek’. En even geen beelden hierbij, gewoon dat hitje nog eens googlen of opzoeken en rocken of shaken! En neen kindjes, dat van K3 is iets anders.

Indrukwekkende act ook van, hou u vast: BADUME’S BAND & SELAMNESHI ZEMENE & ZENASHI TESGAYE: stimulerend samenspel, hemelse stem en niet te vergeten: de meest intense ‘kop en kapsel’ dansen op de markt!

Prachtige Spaanse zang nog bij ROCIO MARQUEZ: ‘canto flamenco à fleur de peau.’ Begrijpt u dat laatste? Het staat zo in de Babel Med brochure. Een beetje Babylonische spraakverwarring alias poëzie moet kunnen? Niet minder prachtige maar oh zo pertinente Portugese zang dan weer bij CARLA PIRES. Wat is dat toch met hun Lisboa? Prachtstad, daar niet van. Maar meteen in je set weeral beaat Lisboa blaten? Ciao Carla!

Wat hebben we nog geleerd in Marseille? Aan die Dock Des Suds?

Fish & chips is hier niet meteen met patat, maar met gebakken panisse en dat is dan weer meel van kikkererwten. 

Ooit gehoord van Paca? Het lijkt een eiland, zoals de Fransen ook al wat Dom-Toms hebben (départements en territoires d'outre mer, overzeese gebieden, quoi.) Maar het staat voor Provence-Alpes-Côte d’Azur. En klinkt mooi. Mooier dan veel van de Paca-acts die hier dan natuurlijk mee mogen doen. Ondingen als TEMENIK ELECTRIC (Jimi Hendrix meets Rachid Taha anyone?) MI NOR SYNDICATE met articiële fusion. En dan was er ook nog een KALAKUTA ORCHESTRA: bleke afrobeat zoals wij er in Antwerpen ook wel hebben.

En, sportieve muziekliefhebbers: OM is misschien wel een straffe slome stonergroep (woensdag 4 april in een uitverkochte club), maar OM is toch wel vooral voetbalclub Olympique Marseille, niewaar? Lap, die zit!

Von Wittelbach, jandorie, nooit geweten, nu wel. 

Vaststelling: veel ensembles zijn erg gemengd, métissé, interraciaal, vaak nogal bijeengezocht. Suggestie: DE TOCHTONEN als groepsnaam? Niet alloch-, niet autoch-, maar Tochtonen. Klinkt als een Oude Belgische volksstam (met roots in de poesta?) Ja toch!?

Graag gedaan, cordialement.

Babel Med wereldpop alias sono mondiale geschreven door Marc Decock in: Babel Med

Tags: babel med, tcheka, khaira arby, flavia coelho, emel mathlouthi, mory kante, badume's band, selamneshi zemene, zenashi tesgaye

Hier legt Jan Hautekiet nog eens alles duidelijk uit

Help Helmut op de fiets! geschreven door Kevin Mc Mullan in: Varia

PLANTS & ANIMALS weet niet te bekoren. De popsongs zitten vakkundig in mekaar, de lead guitar doet bijwijlen denken aan de inventiviteit van Nels Cline van Wilco, helaas haalt de kleurloze stem het niveau naar beneden. CEREMONY is rauwe California hardcore maar wordt algauw een pastiche. Best wel grappig om enkele kids de teksten woord voor woord te zien meezingen. Een pluim voor de gitarist die de looks en stijl van Cult gitarist Billy Duffy wist te kopiëren en zijn cool bewaart terwijl de rest van de band helemaal loos gaat. 

2 nummers van de band 2:54 op Eurosonic gezien en dat was toen geen hoogvlieger. Deze keer krijgen we de kans om een hele set te zien en sommige songs steken er toch wel flink boven uit. Wij moesten vaak aan Siouxsie denken. Nog wat meer aan de songs sleutelen meisjes. Daarna trok TANLINES met zijn stuwende en tegelijk speelse electronica een eerste feest op gang.

Hip-hop en tijdschema’s respecteren; het is een verloren zaak. 45 minuten liet A$AP ROCKY op zich wachten. Enkele minuten nadat we terug richting centrum gingen voor het avondluik zou hij alsnog zijn gearriveerd én een meesterlijk concert hebben gegeven. Benieuwd of hij onze verloren tijd zal goedmaken in de AB begin juni. 

MAGGIE BJORKLUND, de Deense lapsteelgitariste die recent werd ingelijfd in de all female live band van Jack White brengt in de Red Eyed Fly club een sterk, maar muzikaal weinig vernieuwend concert. Over HAIM kunnen we kort zijn: We weten het niet. 1/3 Fleetwood Mac, 1/3 Melissa Etheridge en 1/3 Alanis Morisette. Keuzes maken dames! Wat we wel met zeker weten is dat deze 3 zusjes weten hoe ze een straffe show moeten geven. Aan tomeloze energie geen gebrek.

Iemand die al lang op ons verlanglijstje staat om eens live te zien is de singer-songwriter WILLIAM ELLIOTT WHITMORE. Hoewel de songs tijdloos aanvoelen, kregen we na een half uurtje een onbehaaglijk 13-in-een-dozijn gevoel. Sneu.

Het Franse ANORAAK doet live een aardige gooi naar het erfgoed van LCD Soundsystem. Helaas wordt de dynamiek van een SXSW-show opnieuw genekt door een povere geluidsinstallatie. Op dat vlak mag dit showcasefestival nog wel wat investeringen doen.

Gelukkig mogen we de avond zowel muzikaal als visueel in stijl afsluiten, en dit met het podiumbeest JC BROOKS & THE UPTOWN SOUND, getekend op het Bloodshot label. Toegegeven, met de Daptone stal (Sharon Jones, Lee Fields) is er een heuse remonte in de soul beweging. Wat JC apart maakt is zijn jonge leeftijd en het feit dat hij toch een doorleefde en superbe soulstem bezit. Met een jonge swingende band achter hem maakt hij van ons laatste concert meteen een wild feestje. Opmerkelijk wapenfeit: de Wilco cover van ‘I Am Trying To Break Your Heart’ waarvan er alvast een heuse video bestaat:

Zo, dat was het weer voor SXSW 2012. Op onze terugvlucht droomden wij alvast van de editie 2013.

Ow, nee! Wacht! Want zo gaat dat aan dat tempo. Bij een gemiste afspraak werden wij door de portier van dienst langs de achterdeur buitengeveegd en kwamen daar terecht in een kolkend feestje van wat op het eerste zich een banale coverband leek. Bij nader inzien bleek het te gaan om de band ESCORT die zich tot de disco verhoudt zoals Sharon Jones tot de soul: ze maken er opnieuw iets fris, hedendaags en aanstekelijks van (move over Scissor Sisters). En dat deze rabiate disco-hater u dat nieuws komt melden. Ook het übercoole Pitchfork kantoor ging hiervoor overstag: ‘"Escort isn't just the pinnacle of 21st-century of disco fetishism. It's a great pop album’. Enjoy! 

En dan nu echt afsluiten met mijn persoonlijke Best of The Best of SXSW 2012:

ESCORT

JC BROOKS & THE UPTOWN SOUND

TANLINES

DJANGO DJANGO

PURITY RING

TEAM ME

GAUNTLET HAIR

BRETON

YUKON BLONDE

HALF MOON RUN

DOOMTREE

POLICA

SXSW dag 4 geschreven door Herman Hulsens in: SWSX 2012

Tags: sxsw, sxsw 2012

Tijd om onze zoektocht naar – of had u gedacht dat ik het opgaf? – Cold Specks verder te zetten. De sessie die ze in de ochtend gaf was in een onvindbare studio en haar avondset stond recht tegenover die van Jack White. Deze keer moest het dus raak zijn. Haar Facebook leidde ons naar het posh The Omni Hotel. Aan de helpdesk weet men van niets. Een verdiep hoger zien we iemand met een gitaar rondlopen. Even proberen. Het blijkt Plants And Animals te zijn. Die verwijzen ons door naar een conferentieruimte waar (((SiriusXm))) huist. Bingo. Deze Canadese satellietradio neemt tijdens SXSW akoestische sessies op. Puur en onversneden.

We pikken meteen de mooie sessie van Plants And Animals mee en zijn blij. En kijk wie is daar? Cold Specks. Eindelijk! Als ik haar aanspreek blijkt Al Spx een frêle en ingetogen zwarte jonge dame te zijn waarbij het moeilijk is om er niet door gecharmeerd te raken.

En dan: twee songs. Haar raspende stem en een akoestische gitaar. Dit raakt. Dit is meesterlijk mooi. Publiek: 8 gelukkigen. Geen idee hoe haar plaat zal klinken, maar wij zijn verkocht. En laven ons de komende maanden aan haar stem. En volgen elke move. Cold Specks mag van ons groot worden. En mogen we meteen even een primeur weggeven? Cold Specks speelt eind augustus in Brussel. Op de voor haar perfecte locatie: de Feeërieën.

A$ap Rocky en Maverick Sabre: where art thou?

Moeten er nog hip hop clichés zijn? Alvast één: begin vooral nooit op tijd. Dank u A$ap Rocky. Getipt als rapper door de BBC in hun Sound Of 2012 en binnenkort in AB. Met een strak schema op zak, hielden we het na 50 minuten bekeken: A$ $low Rocky was nog in geen velden of wegen te bekennen.

Ook jammer: van de ‘mannelijke Amy Winehouse’ - Maverick Sabre – werd veel verwacht, maar die stuurde zijn kat. Hoe we dat wisten? Je verkast naar de andere kant van de stad, staat ter plekke en merkt dat er een andere act op het podium staat. Daar gaat dat strakke schema.

Warp Records vs Brainfeeder showcase.

Warp Records en Brainfeeder – het geesteskind van FlyLo – sloegen op SXSW de handen in elkaar voor een muzikale clash. En wat voor een!

Jeremiah Jae opent en brengt dit voorjaar op Brainfeeder zijn debuut uit. Hoewel zijn muziek nog onafgewerkt is (“I wrote this song this morning” of “I’m still working on this track”), klonken zijn raps snedig en zijn muziek spannend.

Suprise act vanuit het Brainfeeder kamp: het fel besproken project van bassist Stephen Bruner, Thundercat. Echt wild waren we niet van zijn door FlyLo geproducete debuut dat afgelopen najaar verscheen. Té veel musicians music. Of: saaie Squarepusher. Hoewel de band blaakte van het spelplezier, klonk dit te veel als muzikale masturbatie.

Over naar het Warp kamp. Zij leverden o.a. My Best Fiend af. Hun debuut ‘In Ghostlike Fading’ verscheen nog maar pas en is duidelijk een band in groei. Geef hen nog even en hun epische Americana krijgt echt vorm. En kom ze uitchecken in AB op maandag 7 mei.

De absolute uppercut van de avond kwam van TNGHT (lees: Tonight) ofte het kersverse samenwerkingsproject van onze favoriet Hudson Mohawke en de uit Montreal afkomstige Lunice. Zeg maar: twee toekomstige elektronica superproducers. Tegen de zomer verwachten we pas hun eerste EP, maar hun eerste live set ever samen was er boenk (of beter: boenk patat) op. Dit was futuristische dance: minimaal, loodzware bassen, verkapte hip hop beats en een vleug dubstep. TNGHT wordt een bom.

SXSW 2013? Wij kunnen alvast niet wachten. Bandjes checken. Want dat is onze job en we love it!

SXSW 2012: sla u zelf eens murw met een bandje #4. geschreven door Kurt Overbergh in: SWSX 2012

Tags: cold specks, plants and animals, maverick sabre, a$ap rocky, warp records, brainfeeder, jeremiah jae, thundercat, my best fiend, tnght, hudson mohawke

 
 
Third Man Record Showcase.

‘s avonds is het zenuwachtigheid troef. Aanschuiven een must. Aanschuiven zoals in 1u40 minuten. Op het programma: 11 bands waaronder uiteraard Jack White met zijn nieuwe band. En dat bleken er twee.

Passeren de revue: het trio Natural Child uit Nashville dat classic rock brengt met een vleug southern rock alsook White Rabbits die niet blijven kleven. Ook het trio Purling Hiss rockt er van door met klassieke powerrock, net als het felle trio Pujol.

Bij Electric Guest zouden we op straat gewoon voorbij gelopen zijn. Ondanks de energieke zanger werd hun set te licht bevonden. En toch gaat deze band breken. Dat Dangermouse hun debuut zal producen zit daar uiteraard voor iets tussen. De mond aan mond reclame van Jack White uiteraard ook. Misschien staat de band in een iets te pril stadium onder te grote druk.

Acteur John C. Reilly straalt dan weer klasse uit met een heerlijke honky tonk en country set waarin de geest van Hank Williams huist. Bijgestaan wordt hij door de hoge falsetstem van Tom Brosseau.

En dan plots: uppercut. Dames en heren: please welcome Reggie Watts! Deze man heeft de stem van Jamie Lidell en treedt op zoals Lidell dat deed na zijn Super_Collider periode. Solo en met een batterij elektronica dus. Met zijn grote (zoals in: echt grote) zwarte haardos is Watts tevens een ferme verschijning. Deze jongen is meteen fan voor het leven. Hashtag hoogtepunt zowaar.

Make way for the ladies!

Jacobus De Wit eert vrouwen en weet ze ook steeds mooi te presenteren. Lanie Lane treedt solo op, eert rockabilly, heeft een straf stembereik en haalt een ferme twang uit haar gitaar. The Black Belles vallen al de hele avond op. 4 vrouwen met lang pikzwart haar en zwarte hoeden die lijken op jonge gotische heksen. Fun to watch dus. Hoewel nood aan meer body groeit hun set naar het einde toe. Karen Elson – inmiddels ex-White – doet het opnieuw stijlvol en met klasse. We horen nummers uit ‘The Ghost Who Walks’ maar eveneens kersverse nummers uit haar upcoming tweede album waar Elson momenteel aan werkt. Fun facts: haar doorkijkblouse en het roze drumstel. En zij die ooit het AB Club optreden hebben meegemaakt in ’10: wees niet jaloers, haar Brusselse passage was beter.
 

Jack White is gOD.

Tijd voor dé ster van de avond: Jack White. Dra verschijnt zijn solo debuut en speelt hij op Rock Werchter, maar we zijn maar al te blij om hem in een kleine club (capaciteit: 600) gezien te hebben op amper 5 meter afstand. Zijn set bestond uit twee delen. Een met een all female six piece backing band. Kleding code: dress to impress. En met een opvallende bezetting waaronder viool (met een prominente rol), contrabas en pedal steel gitaar. De vibe? Potige country blues. De tweede set was meer rock ’n roll met een vijfkoppige mannelijke band.

Anderhalf uur. 21 songs. Veel materiaal uit zijn upcoming debuut. Maar ook véél ouder materiaal in een nieuw jasje. Denk: The White Stripes (‘Dead Leaves and the Dirty Ground’, ‘Hotel Yorba’, ‘I'm Slowly Turning Into You’,…), Raconteurs (‘Steady as She Goes’) en The Dead Weather (‘I Cut Like a Buffalo’). Jack White is gOD, hadden we dat al gezegd?

SXSW 2012: sla u zelf eens murw met een bandje #3. geschreven door Kurt Overbergh in: SWSX 2012

Tags: jack white, karen elson, third man records, reggie watts, electric guest, tom brosseau, lanie lane, the black belles

Tijd voor hardcore met Trash Talk. In de kleine binnenruimte van Mohawk zorgt dat voor heerlijk chaos en een heavy moshpit met fans die van de boxen springen. Fun!

SBTRKT zien we eindelijk écht op dreef. Voorheen (op Eurosonic en in AB) waren hun live sets net niet je dat, maar SBTRKT heeft nu finaal de juiste schwung gevonden. Een bank vooruit zoals dat heet. Fun fact: SBTRKT draagt nog immer zijn masker, alleen: op klaarlichte dag geeft dat een vreemd gezicht als je langs de zijkant gewoon zijn gezicht ziet.

Tot slot keken we hard uit naar Cloud Nothings: goede buzz en aangename plaat. Maar écht overtuigen deed de band niet. Off day of gewoon een minder goeie show van hen gezien die dag? Wie zal het zeggen.

Zouden er morgen nog bandjes uit te checken zijn? Benieuwd!

SXSW 2012: sla u zelf eens murw met een bandje #2. geschreven door Kurt Overbergh in: SWSX 2012

Tags: cold specks, feathers, the men, war on drugs, peaking lights, trash talk, sbtrkt, cloud nothings

And now for something completely different: Michael Kiwanuka. Door de BBC omschreven als dé sound of 2012 en daar is geen letter van gelogen. Kiwanuka heeft een gouden stem en wordt beslist een grote. En dat was ook te merken aan de horde fotografen voor het podium. In duo zet hij in zijn dode gemak een straffe set neer. De vergelijkingen met Bill Withers zijn niet uit de lucht. Mooi om te zien dat hij ook diens song ‘I Don’t Know’ covert. Zijn AB show is reeds lang uitverkocht en de wereld heeft hem al omarmt. Terecht.

Nog meer toekomstmuziek en getipt door Jack White III: Alabama Shakes. Jack White bracht hun eerste single ‘Be Mine’ afgelopen jaar uit op zijn befaamde Third Man Records. Hun stomende southern garage rock wordt gestuwd door de straffe stem van zangeres Brittany Howard die overigens doet denken aan die van Jack White zelf. Hun set in het Austin Convention Center klonk echter iets té braaf, maar dat had veel met de kille omgeving te maken. Deze band willen we absoluut terug zien, maar dan in een club. Afspraak op 30 april te AB. Ons handen in het vuur dat deze band voor het einde van het jaar de grote zaal uitverkoopt.

U zei? James Brown dood? Over ons lijk! James Brown is gewoon Lee Fields. Fields debuteerde overigens in ’69 met de single ‘Bewildered’, een cover van – inderdaad James Brown. Lee Fields & The Expressions serveren u dan ook gitzwarte strakke funk en soul uit de vertrouwde Daptone stal van Sharon Jones And The Dap-Kings. Ronduit top! En stel u van de podia op SXSW alvast maar niet te veel voor. Lee Fields speelde in een tentje waarin je je vrienden niet in zou willen uitnodigen met vlak voor het podium een knoert van een boom.

Tot slot nog een gehypte act: Nick Waterhouse. Hoe zwart Lee Fields is, zo blank is de soul van Nick Waterhouse die een flink gerodeerde 7 koppige backing band achter zich heeft. De look van Waterhouse lijkt zo gekopieerd uit de Californische cool jazz scène uit de jaren ’50. Waterhouse imponeert meteen, maar kan het niveau gedurende de hele set helaas niet vasthouden. Phil Spector: produce deze man. Katia Vlerick: dit is uw ding.

SXSW 2012: sla u zelf eens murw met een bandje #1. geschreven door Kurt Overbergh in: SWSX 2012

Tags: sxsw 2012, deafheaven, michael kiwanuka, alabama shakes, lee fields & the expressions, nick waterhouse.

THE WAR ON DRUGS die recent nog kwamen, zagen en overwonnen in de ABClub kregen hier helaas af te rekenen met een geluidsbrui die ondergetekende naar andere oorden joeg.  Daar was het dan wel prijs met GAUNTLET HAIR. Driftige, experimentele art gallery pop die je keer op keer op het verkeerde been zet. 

SHARON VAN ETTEN moest zich door een eindeloze soundcheck worstelen om dan – het was al ver na middernacht dus de vermoeidheid zal haar band zeker parten hebben gespeeld – een vrij ongeïnspireerde set te spelen.

Op dag 3 mocht het fenomenale Noorse TEAM ME de Oya Festival party op gang trekken. Hun album staat al weken op repeat, hun compromisloze meerstemmige pop wist zelfs op dit ochtendconcert te bekoren. Toppertje!

RAZIKA, landgenoten van Team Me, joegen ons met hun waardeloze rammelrock naar een welverdiende lunch. Die was ook broodnodig want de namiddag bracht veel kilometers maar ook veel lekkers: BRETON bracht intelligente pop; denk aan Foals of Minus The Bear. PURITY RING deed vaak denken aan The Knife maar wist vriend en vijand te verleiden met hun uitgekiende songs én podiuminkleding waar ze slim gebruik maakten van een huis-tuin-en-keuken lichtshow. Hou zeker ook DJANGO DJANGO in de gaten. Hot Chip meets The Monkees!

BIG HARP, de nieuwste signing op het Saddle Creek label van Bright Eyes frontman Conor Oberst en Mike Mogis, bracht zonet de prachtige cd ‘White Hat’ vol bloedmooie americana uit. Waarom dit – ook in het echte leven – koppel zich voor SXSW heeft omgedoopt tot een dertien-in-een-dozijn garageband is mij een raadsel. Gemiste kans. Idem dito voor het zoveelste Fleet Foxes zij-project POOR MOON. Mooie EP die dra uitkomt op het Bella Union label (‘People In Her Mind’ is de oorwurm van de dag) maar live is er nog werk aan de winkel.

Zo, klaar voor de vierde en laatste dag van SXSW. Hierover meer in een volgende en meteen laatste SXSW blog.

SXSW dag 2 & 3 geschreven door Herman Hulsens in: SWSX 2012

Tags: the war on drugs, sxsw

Met POLIçA blijkt alweer straf spul uit onze thema stad Minneapolis te komen (Check Minneapolis, Mon Amour hier). De charismatische frontvrouw Channy Leanagh (die we kennen van bij Gayngs) brengt futuristische pop met een snuifje R&B  (Jay Z is alvast fan). De samples herinneren aan de hoogdagen van Portishead en de ritmesectie met 2 drummers stuwt de zaak om de haverklap naar een muzikaal hoogtepunt. Nice.

TYCHO op het Ghostly label maakt dromerige electropop, puur instrumentaal. Ook hier is de ritmesectie van levensbelang maar helaas is de eindbalans negatief. 

ALABAMA SHAKES, de nieuwe sterren aan het R&B-firmament spelen helaas ten dans in het Austin Convention Center waar het ongezelligheid troef is. Hierdoor komt hun dynamiek niet tot z’n recht en blijven we op onze honger zitten. Binnenkort live in de AB maar net uitverkocht aangekondigd.

LEE FIELDS, die ons aan de hoogdagen van James Brown doet denken, weet dan weer wel zijn energie op ons over te brengen. Een dijk van een stem en een retestrakke band zorgt voor het derde hoogtepunt van de dag.

NICK WATERHOUSE tapt uit hetzelfde vaatje als Fields maar vindt helaas niet dezelfde groove.

DESSA is één van de MC’s uit het Doomtree Collective. Met 2 straffe solo CD’s op haar conto weet ze ook op eigen houtje Scoot Inn naar het kookpunt te brengen.

Uit Canada komt HALF MOON RUN met een resem intelligente maar gloedvolle popsongs. Hun ‘Full Circle’ is alvast dé popsong/oorwurm (schrappen wat niet past) van de dag.

DOOMTREE was vorig jaar zowat het hoogtepunt van SXSW in de categorie hip hop. Met een nieuwe CD ‘No Kings’ en een mogelijke AB passage in mei (opnieuw, in het kader van Minneapolis, Mon Amour) mochten we nog even ervaren hoe deze crew opnieuw excelleerde in ijzersterke beats en rhymes. Bovendien bestaat het collectief voor 100% uit toffe peren waarmee we moe maar voldaan de eerste nacht ingingen.

Tot morgen lieverds.

SXSW dag 1 geschreven door Herman Hulsens in: SWSX 2012

Tags: sxsw, minneapolis mon amour, alabama shakes

Hier werd oorlog gevoerd! Als gladiatoren voor hun meester, een beest dat zijn tanden nu en dan ook letterlijk bloot stelde (hun stage setup plooide namelijk open), vochten ze het uit op de dansvloer. Zelfs tijdens een ijzige stilte halverwege. Maar die stilte was van korte duur, want algauw plantten ze hun klauwen terug in hun prooi met hun primeur “We Are Your Friends”.

De reviews over hun nieuwe album mogen dan misschien niet overweldigend goed zijn. Maar dit was alles behalve een “pretentieloze zaterdagnamiddagontspanning”.
Kort samengevat, laten we het zo zeggen: JUSTICE has been served!

Bert

Justice @ AB geschreven door Bert Verwaest (AB Reporter) in: AB Huisreporter

Jools Holland op 20 april in AB en nu zondag al in de Canvasconnectie! geschreven door Kevin Mc Mullan in: Varia

Tags: jools holland and his rhythm & blues orchestra

Ook PJ De Smet, Sioen, Rick De Leeuw en Helmut Lotti zullen van de partij zijn.

Financiële steun kan u storten op rekeningnummmer 733-1999999-83
Referentie AB Café= 170-003-485

KOTK dankt u.

meer info: www.1000km.be

AB Café fietst 1000 kilometer geschreven door Peter Deckers in: Varia

Tags: helmut lotti & roland's super allstar enlightening music machine, sioen, hautekietendeleeuw

AB in Beeld - Februari geschreven door Wannabes rrrockphotogrrraphy in: AB Huisreporter

Tags: ab huisreporter 2011-2012

The Hickey Underworld @ ABClub geschreven door Peter Deckers in: AB Huisreporter

Tags: the hickey underworld