Waar zaten we?

Bekijk even het zeer aardige plannetje hierbij. Dat is de ferme Flow Festival lokatie, Helsinki, Finland, mid augustus 2009. Je merkt meteen hoe ook deze Scandinaven hun festival leuk, vriendelijk en efficiënt aanpakken.
Met een opvallende parallel: weer een zeer industriële site. Maar de combinatie van lege magazijnen, gasterminals en hoge schoorstenen werkt wonderwel met alle feestelijkheden erin en ertussendoor. Zoals bij ons Couleur Café dat zo prachtig doet op de terreinen van Tour & Taxis. Bij Flow wordt dat dan een voormalig visindustriedistrict, alias Suvilahti, vlakbij metro Kalasatama.

Bent u nog mee? Even verder kijken, dan.

Helsinki heeft grootse plannen met de buurt. Maar ondertussen is het Flow festival hier na een 5tal edities kunnen uitgroeien tot een excellent event. En dat alles op 4 metrohaltes van het Centraal Station. Wie wil dan nog in de file staan voor een verre wakke wei, of een met zwart plastiek verpakt park, of een claustrofobisch bakstenen stadscentrum?
Het zijn maar details, maar allemaal oh zo fraai: de Marimekko-achtige aankleding, de echte graszoden op het beton (met kiezel afgezoomd), de bankstelletjes, de talrijke knusse clubpodia, inclusief een heuse openlucht sauna, dat plannetje op stevig A4 met op de ommekant het hele programma van de 4daagse, geen plastic maar blik en glas in ruime, lief afgebakende drankzones met zicht op het podium, betalen met cash of kredietkaart en 1 euro retour per teruggebracht blik, veel attent en efficiënt personeel....
Allemaal details, inderdaad, naast de hele organisatie, geluid en licht en projectie: alles optimaal. We hebben dus ook wel wat van muziek kunnen genieten.

Genoeg nuttige info, genoeg tärkeää tietoa? Over naar de muzikale patäätii patääta!

Waar stonden we van te kijken? Weeral goddess GRACE JONES natuurlijk (al was ze in de AB nog euh hottelijker). Het immer lekker strakke retrofuturisme van KRAFTWERK. Afrobeatprins en prediker SEUN KUTI (en zijn schone schuddende poepkes). JAZZANOVA LIVE: zwierig tussen lichte Britfunk en zwoele soul dankzij een echte vette stem! Ook weeral (dit weekend): VAMPIRE WEEKEND, inclusief een compleet nieuw nummer dat meteen als een instant hit klonk en immer luchtig en stuwend (als een Paul Simon met Talking Heads in een Township Club, niiwäär?) ROOTS MANUVA die zijn massa weer vaardig meezoog, letterlijk dan met zijn zeer diep dub geluid. De serene, soms wat steriele schoonheid van NITIN SAWHNEY en zijn bonte bende. WHITE LIES bewees waarom hun triestige thematiek dankzij een vurige uitvoering toch begeestert. De Zweedse JENNY WILSON wist te bezweren met haar origineel pulserend geluid. FEVER RAY was de perfecte ijzige afsluiter op het grote podium. En iedereen stond daarvoren ook al vooraan bij de altijd adorabele LILY ALLEN met haar outspoken pop, openhartige humor en diepe décolleté.

Maar verdrääiid, zeg nu eens eerlijk: dat kun je bij ons toch ook meemaken?

Yep, en dus bleef niet iedereen bij Lily’s décolleté, want tegelijk was er THE BIG PINK in de clubtent: eindelijk nog eens zinnige gitaarnoise met credibele attitude en veel spel en spoeling in de troebele brei. En binnenkort in de ABClub!
Alvast ook één onvermijdelijke Finse revelatie (dëcouväärte?): LE CORPS MINCE DE FRANCOISE  is een vergezochte Franse naam voor een stel frisse Finse meisjes die echt wel muzikaal doorklinken en deugd doen. Ik denk zelfs dat ze af en toe in het Frans zingen: toch enige woorden als ‘fille’ en ‘fête’ verstaan, en zoals bekend zijn dat sleutelwoorden in de entertainment sector (zie ook Vive la Fête en Ziet De Boerinnekes De Rokskes Zwaaien...)

Genoeg gelachen. Er was ook nog serieus wat te beleven.

Tijd voor nog enige nieuwe bijna boeiende namen? In de afdeling Fins en soms interessant: de folktriphop van VUK, de emorockende pathos van RUBIK, de ‘surplacende’ sfeertjes van EERO JOHANNES… Maar vooral: RICKY-TICK RECORDS SOUND BASH alias het hier nogal befaamde FIVE CORNERS QUINTET maar dan extra uitgebreid. Lang geleden dat ik nog eens zo’n plezante, strakke en sharp verpakte jazz mocht meemaken.  En tenslotte, je gelooft het niet: finale afsluiter in de Tentstage was de solo Canadees FINAL FANTASY die een euh fantasierijk loopje nam met zichzelf (en zijn viool en zijn apparatuur).

En dan snel naar bed.
 
Want waar waren we beter weggebleven? We doen een beleefde poging. In de afdeling misschien best te doen maar om diverse redenen deze keer liever niet: groot talent YANN TIERSEN met zijn eindeloze steriele apotheoses, de overstuurde hysterie van THE TERROR PIGEON DANCE REVOLT, het gitaargekrijs van de VIVIAN GIRLS, het beloftevolle HANDSOME FURS dat niet genoeg moeite deed om zijn naam waar te maken, HEARTSREVOLUTION dat niet genoeg moeite deed om zijn naam waar te maken, de toch wel te drukke hip hop big band HYPNOTIC BRASS ENSEMBLE, de Zweedse FRIDA HYVÖNEN als mooiste zingende kapsel, de routineus leukdoende Britten van NEW YOUNG PONY CLUB…
Plus nog wat lokaal talent met lekker moeilijke namen maar nog niet rijp voor wereldwijde renommee: de meiden van PINTANDWEFALL (spreek uit op zijn Engels en het lukt wel), de noise soep van JOENSUU 1685, en dan ook weer even gemakkelijker om te onthouden: CATS ON FIRE voor zijn onnozele meezingers en een zanger met de motoriek van Morrissey op speed.

Ondertussen verloren gelopen? Was weer iemand ‘lost in translation’?

Dat zat er hier dik in: de eerste taal is natuurlijk het heerlijk stuiterende Fins, maar de tweede taal is meestal mijn niet veel beter Zweeds met daarbij waar mogelijk nog een streepje Engels. Veel ‘i’ achteraan een woord plaatsen helpt wel, cfr poliisi, toiletti, muffeni, morrissi, cocki, hihihi…. Ook goed om te weten: er is een verschil tussen hviti en poro, tussen eland en rendier, maar ze zijn allebei best lekker.
Het Flow festival trok hier iedere dag zo’n 12.000 enthousiastelingen en dat is niet de grootste massa, maar wel nog net aangenaam. Met een 3dagen ticket aan 94€. Dus nog rap tussendoor even deze propaganda: profiteer ervan nu het nog kan – mijn hotel en zelfs de minibar waren in dit zogenaamde ‘low season’ met een flukse reductie. Buitenlands publiek komt hier nog vooral uit de Baltische staten. En neen, stoeferke, je Nokia valt hier niet echt op. En ja, de Mexicaanse griep heeft ook dit land in zijn greep: veel waarschuwingen en posters, maar op het festivalterrein: netjes in de file aan de toiletten, je hoeft zelfs je deur niet te sluiten en iedereen komt handenwringend en vol ontsmettingsmiddel terug naar buiten.

‘t Is proper, zoals ook dit opgekuist verslagje.

Want wie dieper delft zal merken dat ik Flying Lotus, The Juan McLean en Ladyhawke gemist heb, maar die beschouwen we dan even als voldoende gelanceerd. En de Finse showbusiness is bij deze toch weer wat ondersteund: hartelijke contacten gelegd en zeker twee soepele straatmuzikanten een flinke cent geschonken, eerlijk!

Dankuwel, graag gedaan en kilo’s kiitos aan Henna Salo van het FIMIC