De wereld blijft draaien, van heinde en verre blijven leuke deuntjes aanwaaien. En dan weer serieus: hier mijn louter persoonlijke relaas van deze wereldmuziekbeurs. We beluisteren daarbij nog eens die toch wel relevante Womeximizer compilatie, in het midden van de officiële Womexsite.  Waarop het beste van de wereld allicht ontbreekt? Want ik ben al helemaal terug, sterker nog: ik heb in de AB ondertussen ook al weer helemaal kunnen genieten van succulente concerten van Zap Mama, Hindi Zahra en binnenkort ook nog Carolina Chocolate Drops. Maar daarover meer hieronder, ook voor deze dikkenek viel er immers weer veel moois te horen op die omvangrijke wereldwijze Womex. Net zoals in 2009 en 2008  trouwens.
 
Waar begin je dan? Met espresso, natuurlijk. En dat kan ook in Copenhagen bij wakkere Denen met een Piaggio, zo'n Italiaans driewielertje: de straat op, achterklep open, een espresso-apparaat kant en klaar en de meeste bekende koffievariëteiten in de aanbieding: espresso, lungo, macchiato... Doe mij dan maar af en toe een doppio, want dit was weer dagenlang beurzen, netwerken en ontdekken.

Al enigszins bekend alhier, dankzij de collega's van ondermeer Zuiderpershuis en Vooruit, maar voor den dezen toch wel een superbe barokke openbaring: BABA ZULA! Op cd al zeer opwindend, maar live helemaal aanstekelijk kierewiet, met hun Turkse dub, exotische mix, prachtige ambachtelijke beelden en een voorman waar Zappa trots op zou wezen (de buikdanseres was ook niet mis).

Van Turkije naar Mozambique voor revelatietje CHENY WA GUNE QUARTET met tintelende m'bila (meervoud timbila, zeg maar houten xylofoon, alias marimba?) Een adorable voorman en barstenvol percussie plus bas. Meer moet dat niet zijn, al vonden sommige insiders dat Cheny Wa Gune solo nog aangenamer ware geweest!? Bof, alleszins nog maar eens opvallend hoezeer de meeste ritmiekjes van Zuidelijk Afrika meteen klinken als van ginderonder. Straf en tof! Al even aangename kennismaking trouwens met DAMILY uit Madagascar en hun stuwende 'tsapiky' als ritme van de daar zeer populaire 'bals poussières', maar als act zeker geen afgestofte bedoening: speels en ingenieus!

Uit Brazilië was er de SAMBA CHULA DE SAO BRAZ  die bijwijlen heerlijk rommelig klonk maar altijd stimulerend, het betere buurtwerk als het ware, met een zeer Afrikaans geluid, muzikanten die in een ander land bij een Buena Vista Social Club zouden kunnen horen, twee zeer volwassen dames die zeer aardig als lampadaires dansen, een uitgelaten publiek dat continu mee op podium mocht en opvallend: ondanks het sexy imago van Brazilië wordt hier niet aangeraakt: de bewegingen blijven een paringdans met aantrekken en afstoten, maar niet bepotelen. Slordig maar proper!

Even een bekende naam ertussen door? Hier stond op de eerste avond ook warempel PAPA WEMBA Een behoorlijke rehabilitatie voor deze geslepen entertainer en voor de Womex organisatie precies ook een manier om het grotere publiek te lokken (dat mits betaling blijkbaar ook binnen mag op de concerten van deze vakbeurs.) Het is natuurlijk nog altijd niet Papa Wembahbahbah, en de show mocht er wezen, maar om dit te ontdekken zijn we niet gekomen.

Misschien iets minder bekend, maar zoals ook in de AB geweten: de max qua uitstraling live: DOBET GNAHORE  met deze keer wat spaarzamer gespierde motoriek wegens 7 maanden zwanger, maar zondermeer hoogstaand, letterlijk ook: ze blijft met haar hoge hakken opgaan in haar muziek, en in tegenstelling tot haar ABClub voorjaar 2010 kwam haar onevenaarbare ebbenhouten benenwerk hier tenvolle tot zijn recht. Ook leerzaam: volgens de Denen komt ze uit Elfenbenskysten. (Tussen haakjes: de leukste woordspelingen blijven hier Folquébec en Globenhagen).

Nog meer schoonheid? In de afdeling sereen en vaak strak in het pak: DANCAS OCULTAS, alias 4 gedreven Portugese accordeonisten, uit dezelfde stal als Madredeus en Rodrigo Léao, en evenzeer een bezwerend repetitief en uniek geluid. Idem dito trouwens bij het Indische DESERT SLIDE  met rake percussie en iets dat extatisch klinkt tussen gitaar en sitar. En in de afdeling ook altijd genietbaar, later misschien nog eens: ANTONIO ZAMBUJO uit Portugal, FATOUMATA DIAWARA uit Mali, SEXTETO TABALA DE PALENQUE uit Colombië, 9BACH uit wales, MALICK PATHE SOW uit Senegal, in België...

Tot zover de uitschieters, waaronder jammer genoeg toch niet het Argentijnse TREMOR dat met zijn drieën wel een exuberante mix probeerde van roots, mottige looks en voldoende apparatuur om het warm water terug uit te vinden, maar, maar... Ikke ondertussen al weer naar buiten voor een nieuwe espresso.

Beter vergingen het de Colombianen van BOMBA ESTEREO die aanvankelijk niet meteen op een knaller leken, naar naarmate die iele stem beter verzonk in het rockende geluid, vooral van de snedige gitaar... Ook indrukwekkend, maar liever niet bij mij thuis: MERCEDES PEON niet meer met band en landbouwattributen, maar voortaan hevig solo tekeer in haar kapotte ménage vol pannen en potten.

En nog eentje, voor fans van Los Amigos Invisibles, The Treble Spankers, The Whodads en Guido Carnagy: CHICHA LIBRE (hier trouwens uit bij Crammed) brengt een heerlijk onnozel eerbetoon aan Peruviaanse sixties acts, genre 'Amazonia', tot en met covers van Vivaldi, Satie en Popcorn... Zalig melig.

Maar dan nu, en we zijn helemaal terug:  zondagavond meteen na Womex naar de AB terug voor een avondje ZAP MAMA, en wat was me dat toch voor een hoogst originele soul-roots-revue, zeg: immer strakke stem en présence, speels tot in de details, overweldigend qua show, en inderdaad af en toe erover, zeker voor wie niet van indrukwekkende gespierde blote zwarte dansers houdt... En dan woensdag nog de fenomenale HINDI ZAHRA die het ook alleen excellent en ontroerend kan en misschien eens met een Daniel Lanois in zee moet?... En jawel, we kijken al weer uit naar nu donderdag 11 november voor CAROLINA CHOCOLATE DROPS  want dat noemen ze in de AB blijkbaar ook wereldmuziek?

Jawel jawel, Jeanine, Marcel, wereldmuziek slaat dan op alle leuke deuntjes die niet thuishoren onder de alomtegenwoordige Angelsaksische poprocknorm, het chanson en al zijn aanverwanten, uiteraard klassiek waar we niet aan durven raken, zelfs niet geestesverruimende noise... Wereldmuziek slaat dan op rootsgebonden maar weelderig en klaar voor een groot podium. Noem het desnoods wereldpop, bruisend en oppeppend.

Oftewel, na de zoveelste café: santé! (Terwijl ik me ineens toch nog op een Womexpodium herinner: SVETLANA SPAJIC GROUP, ttz: er zijn er twee aan het zingen, twee anderen staan achteraan te keuvelen, allicht over de prijs van de patatten, de naft, de kaffie...? Moet kunnen, maar dus niet meteen in de AB.)