Wat doet een AB-er als hij één dag géén concert meemaakt? Zijn huiskamer openstellen en talent dat dra op AB-Bota én Domino staat al eens uittesten voor een select publiek natuurlijk!

THE BEAR THAT WASN'T – een naam ontleend aan een kinderboek van Frank Tashlin uit ’46 - is het alterego van Nils Verresen. Gewapend met akoestische gitaar en angelieke stembanden imponeerde hij reeds te AB als opener voor Kimya Dawson in ‘08. Als invloeden haalt hij vaak Gravenhurst, Sufjan Stevens, Bon Iver en Elliott Smith aan. Dit voorjaar verschijnt zijn debuut ‘And So It Is Morning Dew’  waarop hij traditiegetrouw mooie songitels verzint als ‘The Little Witch And The Brave Boy Are Going To Venus’ of ‘The Exciting Adventures of A Bad Bet, A Bad Alliteration And Mister Consequences’. Maar belangrijker: zijn debuut is een plaat vol prachtige Duyster-muziek met parels als o.a. ‘Winterwandering’ die je zo op endless repeat wenst te zetten.

Deze aimabele Beer moet zowat the hardest working man in showbusiness zijn, want de Beer werkt op zijn eentje een Belgische tournee af onder de noemer ‘365 dagen’, waarbij hij per fiets en akoestische gitaar 365 gezinnen opzoekt die hem een nacht onderdak én een warme maaltijd willen verschaffen. In ruil daarvoor geeft Nils dan een huiskamerconcert. Van dit unieke project verschijnt trouwens later een film/documentaire van de hand van de mensen achter ‘Part of the Weekend Never Dies’, de tourdocumentaire van Soulwax.

En zo belandde THE BEAR THAT WASN’T afgelopen week in Antwerpen bij deze jongen in de huiskamer. Voor een twintigtal vrienden en buren speelde deze Beer op akoestische gitaar, gewapend met een pakkende stem en zingend mét gesloten ogen. Want ook voor een artiest is het confronterend om op amper 30 cm van je publiek te zitten. Je moet het maar doen. De ingetogen set duurde zo’n 40 minuten mét bissen. Wegrennen heeft nu eenmaal geen zin als je niet off stage kunt gaan uiteraard.

Oh, en er waren covers. Van o.a. Bright Eyes en van Tom Waits. Tom Waits? STOP! Deze laatste is zinloos, want oncoverbaar. En zeker Waits’ ultieme klassieker ‘I Hope That I Don’t Fall In Love With You’. De Beer waagde er zich aan onder woorden “Ook al ga ik hierdoor later branden in hel: ik doe het toch”. En kijk de Beer fluisterde, vermeed de copy/paste van de negroïde stem van Waits en zette een bloedstollende versie neer. Zelf poes Soko kwam een kijkje nemen en snoof de intensiteit op (u kent dat: het snoetje snuivend in de lucht, de oortjes spits). Dat belooft voor de komende Beren-concerten – dan wél met band - tijdens AB-Bota (op zaterdag 27 februari) en Domino (donderdag 8 april met Tape Tum en Marble Sounds)

Nooit geweten dat huiskamerconcerten zo intens waren trouwens. Zelfs als toeschouwer was het een uitputtend emotioneel spektakel. Tot slot als gastheer nog één verplichting na te gaan: de Beer heeft ‘een blanco boekje met goede raad’ en vraagt telkens hem naar het volgende gezin de laten vertrekken met een – u raadt het al – ‘een goede raad’. Bij deze de onze Beste Beer: “Grootsheid schuilt niet in het uitvinden van ideeën, maar in het realiseren ervan.’ ‘365 dagen’ is er daar alvast aan pakkend voorbeeld van.”

Tot slot: wat doet een AB-er als hij op voorhand weet dat er één dag géén concert gepland is? Wel, alvast #2 vastleggen van deze reeks huiskamerconcerten die plaats vinden onder de noemer Les Chansons De Ma Maison…. Sure thing!