Gangstarr oprichter Guru is van ons heengegaan. Pas echt bekend werd hij met zijn Jazzmatazz project waarbij hij rap en jazz fusioneerde. En ja, we waren die hard fan (van Gangstarr).

Hebt u ook de indruk dat het allemaal zo snel gaat met muzikanten de laatste jaren? Pete Steele, Lhasa, Vic Chesnutt, … en nu Guru ofte voluit  Gifted Unlimited Rhymes Universal. Een geniale rapper met een unieke stem én visie én een zeer mooie back catalogue.

Ik kan het mij nog perfect herinneren. 1988. Ik studeerde aan de VUB in Brussel. En haatte rap. Tot er plots in dat jaar ‘It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back’ van Public Enemy verscheen. Een militante mokerslag. AB was in die tijd een van de eerste venues die rap een fatsoenlijk platform bood. Public Enemy (“Hello Germany” riep Flavor Flav toen de hele show door), De La Soul, Ice Cube, Dream Warriors en ook Gangstarr (in ’94) stonden er op het podium.

Gangstarr was even militant (Malcolm x sierde hun hoezen en ze flirtten met The Nation Of Islam), maar dat viel minder op, want hun muziek stak vol jazzsamples. Ik zag hen voor het eerst in België in de Brusselse VK. Toen interviewde ik Gangstarr voor Rifraf. Oei, dat was alweer in ’92, zo’n 18 jaar geleden. Guru kreeg ik niet te spreken, wel de begenadigde DJ Premier die zowel over The Nation of Islam als over – wat had u gedacht – over zijn dick sprak. In één zin wel te verstaan. Terwijl de vraag toch serieus over die eerste ging.

Live was Guru, Gangstarr of Guru’s Jazzmatazz niet altijd op hun best. Merkt u de mantel der liefde? Maar alle subtiliteit ging verloren. De lyrics, de jazzsamples en Premier’s finesse om te scratchen werden weg gemixt in de chaos die hip hop concerten zo vaak typeren. Zo mocht ik begin jaren negentig op uitnodiging van EMI naar het live debuut van Jazzmatazz in de legendarische jazzclub New Morning gaan zien. Het was ronduit een schertsvertoning. Ook met Jazzmatazz stond Guru te AB (in ’01).

Dan liever de albums van Gangstarr. ‘Daily Operation’ (uit ’92) bijvoorbeeld. Een briljant! Of als het echt compilatie-gewijs hoeft: ‘Full Clip: a decade of Gangstarr’ met niets dan parels, allen tracks die deel uitmaken van de rapgeschiedenis.

Dankzij Gangstarr leerde ik ook jazz kennen. Want ik moest weten wie die Charles Mingus was die ze sampelden. Ik moest weten wie die Charlie Parker was die ze sampelden. En wie was nu Thelonius Monk? Nog steeds draai ik tijdens mijn jazz dj-sets de 25 seconden intro van ‘Jazzthing’. Guru’s ode aan de jazz.

Guru: rest in peace, je hebt het verdient.