Over onbegrepen noise en de Onuitspreekbare Vulkaan. Of over Lou Reed die uiterst aimabel is en The Hundred in The Hands.

De Onuitspreekbare Vulkaan.

Nope, we geloven niet in God… En toch… moest hij bestaan, zou hij de afgelopen weken goed werk voor AB hebben geleverd, want de Onuitspreekbare Vulkaan heeft an sich voor het Domino-festival nauwelijks gevolgen gehad…

Enkel het allereerste optreden op Belgische bodem van Warp-act The Hundred in The Hands viel in het water. Fans die een ticket gekocht hadden, werden een paar dagen voor het optreden ongeduldig: “Please make something definite here, there are people that travel for that kind of stuff!” schreef iemand op onze site. Fair enough, maar THITH stond paraat op de luchthaven van NYC en die waren dagen én uren paraat om 6000 km te reizen to make it happen. Helaas. Plots was er een Twitter-bericht: “First three shows in Brussels, Amsterdam and Berlin cancelled because of the stupid volcano.” Conclusie: geen THITH én dus een Warp act minder voor een editie die danig Warp kleurde…

Aimabele Lou op zwart tapijt. En handenjagers.

Dat Lou Reed er wél raakte, mag een wonder heten. Godzijdank was Ome Lou dan ook reeds een week in het oude continent en reisde hij per trein…. Dat hij die de dag van het AB-concert miste in Parijs, is dan weer een andere zaak…

Of ik iets heb met Lou Reed? Eigenlijk niet. Of wel: ja ik hou van The Velvet Underground. ‘Venus In Furs’ (’67) behoort zelfs tot een van mijn favoriete songs aller tijden. En ja, ik hou van ‘Songs for Drella’ (’90) met John Cale. En ja ik hou enorm van ‘Berlin’ (’73) en zijn rauwe klassieker ‘New York’ (’89), zowat mijn soundtrack mid jaren ’90 toen ik op mijn eentje 4 maanden doorheen de Us reisde. Maar die hard fan? Nope. En toch… Je hebt niet alle dagen een legende in eigen huis. En hoe je het draait of keert, dat gevoel beheerst ons gebouw. ‘Het’ is ongrijpbaar en ‘het’ houdt dagenlang de hele crew in de ban.

Rare eisen die Lou? Ach, dat is altijd flink overroepen. Ja, hij vroeg een massagetafel. Ja, hij vroeg een zwart tapijt op het podium (waarom, weet nog steeds niemand). Maar als u zijn status had, zou u dan geen zwart tapijt op het podium vragen? Inderdaad! Een dag zonder zwart tapijt, is nu eenmaal geen dag geleefd.

Ok, ik beken: die avond moest en zou ik Lou Reed de hand schudden. Een plan? Had ik niet eens. Een openingszin? Niet voorbereid. Als het kwam vanuit de onderbuik (het dierbaarste bezit van een programmator), zou het wel komen. If not: dan niet. Waarom ik hem de hand wou schudden? Ik heb er niet eens een verklaring voor. Want een handenjager ben ik niet.

Een stel handtekeningenjagers – gemiddelde leeftijd: 50 – had zich al in de namiddag geposteerd aan de backstage ingang. Ze trotseren letterlijk uren wachttijd om op foto’s en vinyl een krabbel te laten zetten van de maker zelf. En plots is hij daar: Lou Reed. Lou ziet er vermoeid uit, schuifelt eerder dan dat hij wandelt. Maar de man is minzaam en maakt alle Reed-fans gelukkig met zijn handtekening.
 
Als hij de backstagedeur binnen komt, reik ik hem de hand. “Hi I’m Kurt, promoter of the show tonight”… Hij stopt en kijkt me indringend aan. “Ow, so you’re the promoter? That’s nice.” We lopen samen richting podium. Traag, want hij wil de memory wall met foto’s in onze backstage rustig bekijken. Er volgt volop commentaar. Alex Chilton: “So sad he passed away”. My Bloody Valentine: “Ah, they reformed recently!” Ik zeg hem dat hij hier in ’79 op hetzelfde podium heeft gestaan. “Oh, really?” En dat herinnert hij zich niet meteen. Had ik op voorhand maar eens gecheckt of zijn foto er ergens tussen hing…

Op het podium ontmoet hij zijn tourmanager die in de namiddag zijn checklist mooi afvinkte. Massagetafel ok? Backstage verzorgd? Etc... Plots zegt Lou tegen zijn tourmanager: “Have you met Kurt already?”. Ja hoor. Lou: “Can you believe this? He said hello to me!”. Ik: “Euh, is dat niet de normaalste zaak van de wereld?” Lou: “No, that hardly happens.”

De tourmanager knipoogt naar me. En fluistert me in dat ik goede punten heb gescoord. En dat met een simpele goedendag. Als de volgende keer de buschauffeur amper knikt als ik hem hallo zeg, zal ik vooral héél hard roepen: “HE DIT IS WEL DIEZELFDE GOEDENDAG DIE LOU REED OP DE KNIEËN KREEG HÉ!”…

De perfectie van klank…

Lou oogt ouder dan verwacht, sloft wat rond op het podium en heeft zichtbaar last van zijn rug. Maar, is dit de brombeer waar iedereen hem voor houdt? De Lou die ik vandaag ontmoet is vriendelijk, attent én grapt. On stage komt hij helemaal los. “Ow, what a venue! Oh what a theatre!. Look at the light. Look at the sound”. En uit dan mooie woorden als “I wanna live here!”. Dank u Lou!

Hij duikt in zijn soundcheck en meer dan een uur zoekt hij naar de perfectie van de klank die hij absoluut wil, moet en zal horen. Hij knutselt vooral aan de gitaarloops die hij versterkt wil laten horen aan het publiek vanaf het moment dat zij de zaal binnenkomen. Op dat moment besef ik: ‘Metal Machine Music’ is nooit een grap geweest. Maar pure ernst en experimenteerdrift.

Ik vertel hem dat John Zorn op dit podium heeft gestaan “Oh no, your kiddin’!. En Anthony “Ow, Ant played here?” Als ik vertel dat Jacques Brel en Edith Piaf hier jaren geleden stonden, wordt hij helemaal zot. “Oh no! Now you must be really kiddin’. Ik zou niet durven Lou!

Er zijn mensen die ‘MMM’ niet cool vinden. Begrijpelijk. Helemaal zelfs. Er zijn mensen die het concert zelfs extremer vonden dan de plaat. Dat is dan weer onbegrijpelijk. Dat zijn ook mensen die de noisetaal van Merzbow, Wolf Eyes, Prurient, Fuck Buttons of Jazkammer niet kennen. Is dat erg? Neen. Maar dan wel zo’n stelling poneren is dom. Zeker omdat deze mening komt van iemand die zowel naar deze noisegarde luisert als naar Nick Drake, Bart Peeters, wijlen Yasmine, met overtuiging Sandrine ooit heeft geprogrammeerd op het AB-podium en Billie Holiday en Chet Baker eert als goden.

“This club is as good as it gets. Including the people” zegt Lou Reed op het einde van de show. Het zijn mooie woorden die we jarenlang zullen meedragen als huis.

Woorden die we ergens in onze gevel aan de Anspachlaan 110 zullen beitelen?

Foto's: Mich Leemans