Over de verijdelde Hitlergroet, Lenalena en Coca Cola-haat. En ook over Daniel Johnston, Laura Dockrill en Scroobius Pip.
Daniel’s verijdelde Hitlergroet.
Sommige dagen gebeurt er haast niets achter de schermen. Andere dagen hoef je de deur van de backstage nog maar te zien open gaan en de verhalen waaien je tegemoet. De zesde Domino-dag was er zo een en dankbare aanleiding was uiteraard Daniel Johnston.
Als ik hem in de namiddag wil verwelkomen, verschuilt hij zich op zijn eentje in de kleedkamer van Tommigun. “Welcome back Daniel” zeg ik nogal voorspelbaar. Hij zuigt diep aan zijn sigaret, klemt wat frisdrank met suiker tussen zijn voeten en draagt zoals steeds in de backstage een flink bevuild t-shirt. Zo herinner ik me tevens exact zijn voorkomen tijdens zijn vorige passage in ’07. In je ogen kijken doet Johnston trouwens nooit, weg kijken des te meer. “It’s great to be back” antwoordt hij. Terwijl je weet dat hij amper beseft waar hij is. En dat is soms maar goed ook. Van de entourage weten we dat men hem voorloog niet in Duitsland te zijn (ook al waren ze er wel) uit schrik dat Johnston de Hitlergroet zou brengen, hetgeen hij enkele dagen ervoor bleek aangekondigd hebben. Fun!
Wie wel weet waar hij is, is zijn broer Dick Johnston die immer aan de zijde van broer Daniel staat. Als hij niet in de buurt is, loopt het fout. Of dan loopt Daniel alweer naar de ijskast om de zoveelste Cola te halen en die stiekem op te drinken wat wegens zijn suikerziekte geen goede zaak voor hem is. Nog meer vreemds? Het geplande interview in de namiddag kan doorgaan met Daniel, maar daar wordt dan weer sterk aangeraden een vrouw bij in de kamer te zetten. Zo kan Daniel zich op de vrouw concentreren en duurt het interview langer. Een grap? Nope, toen ik op de persdag aanwezig was afgelopen jaar in Willem II in Den Bosch kreeg ik dit verhaal ook al van de Belgische perslui te horen. Fun! Er zijn zo van die dagen…
Soms moet je de dingen gewoon laten hoe ze zijn. Op papier leek de samenwerking tussen Daniel Johnston en het Beam Orchestra (ofte: Brabants Ensemble voor Actuele Muziek.) mooi. In realiteit verdrukte het ensemble Daniel kwasi volledig, terwijl Daniel nog steeds de centrale gast verondersteld werd te zijn. Soms moet je de dingen gewoon laten hoe ze zijn. Zoals het muzikale erfgoed van Daniel Johnston dus.
En toch: het was een fijne avond: met het Brusselse Tommigun (check hun videoblog over hun Europese tour me Johnston er nog eens op na op onze site) de expo rond het grafische werk van Daniel en de film ‘The Devil And Daniel Johnston’ die op voorhand reeds opvallend veel volk trok.
Scroobius Pip vs Cola. Laura Dockrill vs zowat alles drinkbaar.
Een geheel andere vibe was terug te vinden in de club. Daar stonden rhymes in alle gedaantes centraal. We waren blij met de tweede passage van Dan Le Sac vs Scroobius Pip. De heren zijn er sinds hun show in ’08 op alle vlakken danig op vooruit gegaan. Respect! Minder respect hadden ze voor hun dressing room waarin frisdranken van de Coca Cola-familie stonden. De band is tegen deze multinational en bouwde uit protest buiten hun dressing room een mooi muurtje met de blikjes. “Sorry to be so fussy, but Scroobius is really against Coca Cola”. Fair enough en dus volgt een nieuwe levering slechter alternatief gerief. Tja, wij Belgen snappen gewoon niet waarom je derderangs Cola moet serveren. Principes, het is soms iets raars…
Ook uitkijken deden we naar spoken word artieste Laura Dockrill ofte wijlen Dockers MC, beste maatjes met Scroobius Pip en Peggy Sue. Deze kleurrijke dame cureerde reeds eerder een festival in de prestigieuze Royal Festival Hall. Haar hadden we een tijdje geleden ontdekt dankzij een kersverse nieuwe blog - Lenalena est là - genaamd. Dockrill performde voor het eerst buiten de UK en
via mail leek ze reeds een spitante tante. Haar poetry rap maakte indruk en vol goesting breidde er zelfs nog een tweede set aan. Het publiek werd op slag fan en Laura verkoopt zowaar al haar boeken uit. Laura: meer dan welcome back te AB!
We duiken de avond in en het is plots laat. Zo gaat dat als je met Laura Dockrill op stap gaat. Zo gaat dat als de dame – off stage trouwens even grappig als on stage - absoluut een stel straffe Belgische bieren wil proeven. Probeert u het zelf maar eens knal achter elkaar (en in die volgorde): Duvel, La Chouffe en Rocherfort 10. Voilà, u bent helemaal mee. De dag nadien stuurt ze me nog een mail: “I was soooo drunk.” Echt?
Het voelt vreemd aan. De eerste 6 dagen van Domino zijn achter de rug. Nu tijd voor een pitstop. De finale Domino avond met The Hundred In The Hands alsook Lou Reed’s Metal Machine Trio op 22 april. Wedden dat ook daar de verhalen vanuit de backstage ons zullen toewaaien? Of misschien niet en mogen we zelf niet eens op de koffie bij ome Lou.
Foto's: Mich Leemans
