Over de Ronde Van Vlaanderen, ‘oortjes’, monologen en muzikanten als visueel element. Of ook: over de mokerslagen van Fuck Buttons en de absolute revelatie Mount Eerie.

Oortjes…

De Ronde Van Vlaanderen heerst op deze Domino-dag waar muzikale dwarsheid voorop staat. Deze jongen krijgt alvast een gelukzalig gevoel, want weet dat niet minder dan 1500 bezoekers zich een volle dag aan muziek zullen laven die verre van evident is. Maar ik wordt ook geconfronteerd met een fenomeen dat mij vreemd is: De Ronde Van Vlaanderen.

Ik zie overal in huis laptops staan die wireless de Ronde Van Vlaanderen screenen. Zelfs achter de bar volgt men onopvallend deze wedstrijd. Als ik Tomàn hallo ga zeggen, zit de hele bende eveneens achter de laptop gekluisterd. Eerlijk: ik snap niets van wielerwedstrijden. Ik dacht dat enkel muzikanten in ears hadden, maar blijkbaar nu ook al jaren wielrenners. Mag ik even? Ziet u sportvissers, beoefenaars van ‘dwergen werpen’ of hamerslingeraars oortjes dragen? Zelfs Olympisch kampioen Frederik Deburghgraeve zag in nooit met een ‘oortje’, terwijl hij toch muzikant was in Crush? Hoewel, hier zou de logica kunnen kloppen, want Crush was het slechtste dat België muzikaal ooit heeft voortgebracht.

Van Tomàn werd gefluisterd dat het hun laatste show zou worden. Heren? “Euh, wij weten van niets, wel dat we stoppen met onze jongste plaat te spelen.” Ok, dat is dan ook weer duidelijk.

Three Trapped Tigers wilden we op deze billing omwille van hun intrigerende tracks op MySpace, niet omwille van hun live performance op Eurosonic eerder dit jaar. Want die viel door een rotslechte geluidsbalans compleet in het water. Tijd dus voor revanche en die namen ze ook. Enig probleem: wij hebben in het verleden Battles al menig maal aan het werk gezien… En dan sta je snel in de schaduw natuurlijk.

De band van achternamen.

Het schept een band: namen. Kijk maar: van Overbergh tot Mount Eerie (excuses, ook in ben moe na x-aantal dagen Domino)… Deze Mount Eerie (of de moniker van Phil Elverum) heb ik pas laattijdig ontdekt dankzij Duyster-samensteller Eppo Janssen die mijn platencollectie wilde upgraden. Hun ‘Wind’s Poem’ wou ik – afgaande op het artwork van de plaat - afgelopen jaar niet kopen omdat ik overtuigd was dat het de zoveelste release op Constellation Records was. Fout dus. ‘Wind’s Poem’ belandde meteen in mijn top 10 van ‘09.

Mount Eerie was - zoals aangekondigd - present met band waaronder twee drummers. Meest in het oog lopende figuur die avond was echter een bizarre fagotspeler die onversterkt op zijn instrument blies én dus onhoorbaar was. Phil? “Ah, the fagot player was just a visual element in the show”. Het was mijn lead om langer met Phil te spreken, maar mijn ‘fan-zijn’ kwam schaamteloos boven drijven.

Overbergh: “Hey Phil, I bought Wind’s Poem last year and became instant fan.”
Mount Eerie: “Ah, ok.”
Overbergh: “And I just bought your ‘Black Wooden’ album in the ‘Latitudes’-series too!”
Mount Eerie: “Ah, ok.”
Overbergh: “And I just bought your musical diary ‘Dawn. Winter Journal’ that you’ve written in Norway…” en begin een heel verhaal af te steken over mijn trips naar Noorwegen…
[3 minuten later…]
Mount Eerie: “Ah, ok.”

Het overvalt mij zelden, maar het ‘fan-dom’ luik nam de overhand deze keer… Ik wil absoluut Fuck Buttons niet missen… en ren weg … “See you around Phil”. Phil: “Ah, that won’t be before 2011”… “Ah, ok!”…

Fuck Buttons

De Fuck Buttons zagen we voor het eerst in ’07 op All Tomorrow’s Parties (Uk) toen ze door Portishead werden uitgenodigd. Dat resulteerde meteen, in hun eerste Belgische show in de ABClub in ’08. Nadien zagen we ze nog op Iceland Airwaves en nog steeds zijn we verliefd op hun noise met een dansbare pop-edge. Wat meer kunnen we zeggen dan: top? Deze show was er gewoonweg knal op. Period.

65daysofstatic loop ik die dag verschillende keren tegen het lijf. Ook zij waren hun passage niet vergeten in 2006 met o.a. Mogwai en Wolf Eyes. Elke keer als ik hen tegen het lijf loop zegt een of ander bandlid: “Hey we should drink something together afterwards in the bar”. Beloofd, maar ik weet dat ik nog een paar dagen te gaan heb en druip stil af na afloop van hun explosieve show.

Een dag later hoor ik dat 65dos en Fuck Buttons het nog tot het ochtendgloren hebben getrokken. Wijs besluit dus van deze jongen om op tijd naar huis te gaan.

Hey, nog twee dagen te gaan en ik ben fan van ASIWYFA, dus die wil ik fris aanhoren!

Foto's: Mich Leemans