Over roze handdoeken, een flesje Bonheur op de schouw en de ongrijpbaarheid van programmeren. Of ook: over dé afropop revelatie Fool’s Gold, het Brusselse label Humpty Dumpty en The Strange Boys.


Over programmeren…

Programmeren (Mijnheer Van Dale, wil je daar eens een mooier woord voor verzinnen? Dank u! Een een tip: swaffelen is al in gebruik) is een vreemde bezigheid. Zo stond Mark Lanegan dit jaar op Domino om integraal zijn meesterwerk ‘Bubblegum’ voor u te brengen. Ook de nieuwe lichting producers uit San Francisco Eskmo en Eprom gingen present zijn alsook Broken Bells was in de running (het project van Danger Mouse en The Shins strottenhoofd James Mercer). En kijk: de ene artiest krijgt een lucratiever aanbod voor een Amerikaanse tour, de andere krijgt de Europese data niet rond en nog een andere groep besluit dan toch pas tegen de zomer op tour te gaan. Tja, daar kan je als programmator weinig aan doen uiteraard. Maar het kan nog erger…


Humpty Dumpty sat on a wall…

Tijdens de Brusselse Humpty Dumpty avond stond normaliter Thierry Berleur achter de draaitafels. Thierry wie? Thierry was bezieler van Le Bonheur die hij zo mooi omschreef als ‘Epicerie audiovisuelle’ ofte: de perfect grensoverschrijdende underground muzikale kruidenier. Thierry was visionair. Hij verkochte zowel de befaamde FM Buddha Machine, gifgroene T-shirts met als opschrift ‘wasabi’, boeken over graphic design, baanbrekende cd’s waar nog niemand van gehoord had,... Hij opereerde vanuit de marge maar wist met zijn enthousiasme die marge steeds te verbreden… Maar het mocht niet zijn. Thierry overleed afgelopen week op slag aan een hartslagaderbreuk. Hij was 49. Met hem is (alweer) een stukje Brusselse underground geschiedenis verloren gegaan. Op zijn begrafenis weerklonk Devendra Banhart alsook de hartverscheurende stem van Karen Dalton. Een potje Le Bonheur (met rood zand) dat ik ooit bij hem kocht, staat nu ter herdenking op de schouw.

Humpty Dumpty werd onder zijn impuls opgericht en labeloprichter Nooni (die een tijdje in Le Bonheur werkte) was zichtbaar aangedaan. En die sfeer was de hele avond ook te voelen in de club…


Laat, later, cancelled…  maar ook dé revelatie Fool’s Gold.

Haakte ook in laatste instantie af: Kelpe… Zijn management liet weten dat "due to personal reasons Kelpe will unfortunately not be able to travel for his planned shows this weekend. Apologies for any disappointment this may cause and we hope to have him back over playing again as soon as possible." Kelpe moest dus ook Domino’s zusterfestival Motel Mozaique annuleren. Jammer, want we hadden van de man niets dan goeds gehoord… Volgende keer dan maar…

Weinig volk op tijd die dag trouwens. De meeste bands kwamen van Motel Mozaique in Rotterdam afgedaald, maar zaten urenlang geblokkeerd in het verkeer rond Antwerpen… Fool’s Gold had ‘slechts’ twee uur vertraging, maar dat maakte niet uit want opener The Strange Boys waren nóg later. Fool’s Gold was afgeslankt tot een sextet (toeren is nu eenmaal een dure aangelegenheid), maar deed wat we van hen verwachten: scoren! Deze band zien we later nog op zomerfestivals terug en gaan het absoluut maken. Wedden?

Fun wat op het eerste zicht een minuscuul detail is: “We thank the AB for the pink towels!” vertelde Fool’s Gold op het podium. Ja, beste artiesten: ze zijn lelijk, maar dat is net de bedoeling. Deze roze handdoeken zijn een ingenieuze uitvinding van een van onze productiemanagers toe hij na het zoveelste jaar alweer door zijn voorraad mooie handdoeken zat. Artiesten vergaten handdoeken namelijk vaak terug te geven… Oplossing: ze zo spuuglelijk maken dat er al een hoger % te AB blijft. En kijk: het lijkt te lukken…


foto: Mich Leemans

The Strange Boys slaagden er in pas tegen 18u00 te arriveren. Dat kan tellen kwa stress factor. Stress? De jonge garageboys speelden voor het eerst in Brussel en in plaats van meteen aan de soundcheck te beginnen, begonnen ze doodleuk foto’s te nemen. Heren: werkernst aub, de deuren gaan binnen 25 minuten open! Maar kijk, scherpte is gezond, want ze speelden een strakke set en het publiek drukte hen aan het hart.

De fel bebaarde Kyp Malone is een aardige man. Hij herinnerde zich nog perfect zijn eerste Belgische show te AB in de club alweer daterend van 2004.  “Yeah man we loved that show”. Mooi. Nadien stond hij hier nog in een volle zaal met We Are Scientists die hij zo naar huis speelde. Dat was helaas niet het geval met Rain Machine die veel te wisselvallig was. En die man op gitaar aan de rechterflank, was dat geen vrouw? In de backstage volgt een felle discussie. Even later valt het verdikt: inderdaad… 1 roze handdoek vermist!

Foto: Mich Leemans

Op naar dag 4 waar vooral onze ogen gericht zullen zijn op Mount Eerie en Fuck Buttons.