ver: Rob-confusion, God en ‘A Horde of Flies Feast on a Rotting Pheasant Carcas’. Of ook over: Autechre, King Midas Sound en de splijtende noise van Russell Haswell.

AB spreekt AE.

Soms lopen dingen vreemd in het leven. Sinds ik in ’95 viel voor ‘Tri Repetae’ (het derde album) van Autechre, ben ik fan voor het leven. En hun jongste, tiende en net verschenen album ’Oversteps’ is alweer een parel uit hun oeuvre. En toch lukt het me pas 15 jaar later om ze op het podium van AB te krijgen. In het verleden speelden ze en paar keer in de Antwerpse club Petrol. Concertzalen vermeden ze liever. “We want to play dark industrial techno spaces.” bleven ze herhalen. Fair enough, maar deze jongen wel blij ze eindelijk op ons podium te mogen presenteren. En moge het duidelijk zijn: België houdt van dit abstracte duo. Amsterdam: 800 bezoekers. Luxemburg: 200. Londen: 1000. België: 1500. Respect!

Toch eens checken of Autechre’s veelbesproken kunstaura echt wel waar is. Dat valt op het eerste zicht mee. “We want as much champagne as you possibly can get” vroeg de band een dag voor het optreden. Het was de laatste show op het vasteland en dat moest gevierd worden. Respect! De lads zijn rustig en terug getrokken. Als ik bij de eerste ontmoeting tour-dj Rob Hall verwissel met ½ Autechre ofte: Rob Brown repliceert deze laatste laconiek: “a typical way of Rob confusion!”. Twee nul uit sympathie voor Ae. Fun zowaar!

En toch, dan komt het serieux aandraven. Als tijdens de soundcheck het lichtplan wordt doorlopen, is hun antwoord simpelweg: “no lights”. Onze crew: “so you mean a minimum of lights?”. “No, we means no lights”. Fair enough en zelfs meer: de heren maskeren zich achter hun machinerie zelfs pal achter twee monitorboxen die op het podium staan. Tja, zo krijg je natuurlijk snel een geval van Rob-confusion!

En dan toch nog méér serieux. Ofte: een conversatie die ik niet wil onthouden. Als jonge opener Didjit redelijk kapot te AB aankomt, stel ik hem voor een uurtje later te beginnen en het in mei te verschijnen album ‘Cosmogramma’ van Flying Lotus door de boxen te laten schallen. Het Ae-publiek zal dit wel lusten. Goed idee! Zo knikt Rob Hall én Didjit, maar dit moet wel eerst aan Autechre voorgesteld worden. Wat volgt is een oersaaie conversatie.

AE: “Well, the thing is: we don’t like the album”.
AB: “Fair enough, it was just an easy proposal to help out Didjit”.
AE: “Well the thing is: we don’t like easy solutions”
AB: “Fair enough, it’s your night so it’s all up to you guys”
AE: “Well, we have more unreleased tracks that would fit the night”
AB: “Cool: go ahead and feel free to play them, the crowd will love it.”
AE: “Well I don’t think we’re gonna do it, but maybe our tour manager will.”
AE’s tour manger: “No I’m not gonna do it”
AB: “We can stick to my proposal re. Flying Lotus”.
AE: “Well the thing is: we don’t like the album”.
AE tegen AE: “Did we actually hear the album already?”
AE tegen AE: “I don’t think so. So let’s go for your proposal and play it”.

Pfew, ik zou bijna begrijpen waarom je in sommige zalen muzak-crap hoort tussen de optredens door. Véél makkelijker!

BRING THE NOISE!

Nog meer fun met noise fetisjist Russell Haswell. Zijn plaat met de Japanse noisemeester Merzbow ‘Satanstornade’ is er eentje om af te kluiven (if not: je tandglazuur breekt er toch van.) Zijn jongste album op Editions Mego (zie ook: Fennoberg) ‘Wildtracks’ bevat veel moois en poëtisch middels titels als ‘Ant Colony’, ‘Wasp-War’ en ‘A Horde of Flies Feast on a Rotting Pheasant Carcass’. Allemaal tracks die met contactmicrofoons werden opgenomen en 1000 x versterkt werden. Noisefun! Halve hooligan Haswell splijt de zaal alvast in tweeën met zijn zinderende noise. Na een kwartier houdt hij het voor bekeken. Wij zijn er alvast tuk op!

foto: Mich Leemans

KING MIDAS SOUND = GOD.

Toegegeven: als een artiest no fun is om mee samen te werken, hoeft het bij momenten niet meer. The Bug trad in ’03 te AB op en het minste wat je toen kon zeggen wat dat opperhoofd Kevin Martin niet meteen de meest aangenaamste persoon was. Alles was hem te min. Bij zijn jongste The Bug album hebben we dan ook vrolijk gepast. Plots: patstelling. Eind ’09 verschijnt ‘Waiting For You’ op het straffe Hyperdub. Meteen één van de platen van ’09 die in België amper is opgepikt. Maar wel succulente, bijna poëtische dubstep bevat. De plaat wint en King Midas Sound belandt toch te AB.

En kijk: Kevin Martin is danig veranderd. Tijdens het eten drinken we een glaasje wijn en verbaas ik me over zijn vrolijkheid. Na amper een paar minuten zijn we in een lange muzikale discussie verwikkeld. Ik vertel hem dat ik ooit nog God aan het werk heb gezien, een van zijn vorige groepen. God stond garant voor een verpletterende sound met industrial, grindcore en jazzinvloeden. Ik vertel hem dat hij in mijn herinnering in de categorie ‘extreemste concerten ever’ zetelt. Dat moet begin jaren ’90 geweest zijn op een festival georganiseerd door Gonzo Circus. De eerste moet Einstürzende Neubauten geweest zijn (Zaal Monty, Heist Op Den Berg in ’90), Prurient (op All Tommorow Parties, UK, ’06) en Wolf Eyes (hier en daar) vervolledigen het lijstje. De zoetgevooisde zanger Roger Robinson lacht en kan het amper geloven… Kevin Martin lacht genoegzaam. Kijk, wie had het ooit gedacht: ik heb een vriend bij! En ook een muzikale, want King Midas Sound dubt lekker diep weg die nacht…

foto: Mich Leemans

Op naar dag 3: de hopelijk revelatie Fool’s Gold (alsook helaas trieste verhalen).