Ook tijdens de twee helft van SXSW regent het  - tussen uiteraard vele dipjes - alweer muzikale hoogtepunten. En dan missen we nog een tiental bands die we dolgraag opnieuw of voor de eerste maal wilden zien maar waarbij overlappende tijdsschema’s ons dwars zaten. Denk: She & Him, Miles Benjamin Anthony Robinson, The Low Anthem, The xx,…).

Absolute revelaties…
Een van de hotste shows op SXSW was die van Broken Bells, het samenwerkingsproject van Danger Mouse en James Mercer, strottenhoofd van The Shins. Ook zij speelden een handvol shows. Live zit de perfectie er alvast in en zien we Danger Mouse respectievelijk op drums, piano en bass spelen. Kortom: zoals op plaat dus. Absoluut hoogtepunt!

Rijgen we daar meteen nog een aantal hoogtepunten aan? Fool’s Gold – dat losvaste collectief uit LA – dat grossiert in luchtige afro-pop. Hun single ‘Surprise Hotel’ wordt inmiddels flink door radio opgepikt. Hun gelijknamige album werd door de befaamde Rough Trade Shop eerder dit jaar als ‘the first gem of the year’ omschreven. Lichtjes overdreven, maar live is deze band verpletterend én een absolute revelatie. Hecht samenspel en meeslepend. Gevolg: we checken ook hun tweede show op SXSW en zullen de derde maal tijdens Domino ook niet missen. Dit is trouwens ook een publiekelijk bevel!

Fool's Gold - "Surprise Hotel" from Paul Tao on Vimeo.

Kom, snel nog een revelatie: de Duits-Nigeriaanse Nneka. Wij sterven in haar plaats omdat ze een namiddag set speelt in een grijze seminarieruimte in een Convention Centre. Maar ze krijgt de amper 200 bezoekers – die op stoeltjes zitten – probleemloos mee. Straffe band, goeie presence én een heerlijke stem. Als u tickets hebt voor de Abbox show weldra: prijs u gelukkig!


Tijd voor een kerbezoek met jj en Dustin O’ Halloran.
Tot rust komen… Het kan verwonderlijk op SXSW… Zo bijvoorbeeld in de Presbyteriaanse kerk waar een mooi op maat programma is samengesteld met oa. acts als The xx en Hauschka. Met deze laatste minimalist toert de in Berlijn residerende Amerikaan Dustin O’ Halloran. Zijn minimale muziek komt perfect tot uiting in de kerk. O’ Halloran zit achter een piano en wordt bijgestaan door een aantal strijkers. Waar we ook naar uitkeken: het Zweedse jj. De dag voorheen oervervelend bevonden door een landgenoot maar in de kerk werkte ze (letterlijk: enkel zangeres Elin Kastlander zat op het podium) een mooie show af. Al was het duidelijk: het is iets te snel gegaan met deze band.

Hadden we ook graag in deze kerk gezien: Ólöf Arnalds (niet te verwarren met neef Ólafur Arnalds) die een mooie uitgepuurde en angelieke stem heeft. Haar ‘Vid Og Vid’ is nog steeds een Ijslandse parel die na jaren nu door One Little Indian lijkt opgepikt te zijn.

"Let Go" by jj

Secretly Canadian | Clips vidéo MySpace

20 jaar Ninja Tune vs Stones Throw.
Het Britse label Ninja Tune bestaat dit jaar 20 jaar en dat moet gevierd worden. Naast een heuse label night op SXSW doen ze dit najaar thuishaven Londen, Parijs en hopelijk ook AB aan. De Amerikaanse line up deed vreemd aan met newcomers als Yppah en Richard Henry. Wij waren alvast alweer kapot van de futuristische hip hop van Anti Pop Consortium die live nooit tegen slaat. Hier kunnen nog steeds vele rappers een hard puntje aan zuigen.

Het befaamde Stones Throw leverde ook een hele avond muzikaal vuurwerk af. Met de founding fathers van het label achter de wheels of steel die vlekkeloos 45’s mixten met superbe breaks, funk, soul en hip hop uiteraard. We mikken om een stuk van Dâm-funk mee te pikken die een soort van hedendaagse Parliament-Prince-Jamie Lidell funkateer is. Met een sterke start vervalt Dâm-funk echter al snel in langdradige songs en eindeloze solo’s. Jammer.


Soko Is Dead vs Soko Is Not Dead
Soko is dead lazen we flinke tijd geleden op haar MySpace pagina. Niet dus. Soko woont inmiddels in LA, heeft een nieuwe band rond haar en maakt nog immer mooie rammelpop. Meer zelfs: ze lijkt haar drive gevonden te hebben én ook de broodnodige focus. Terwijl de vroegere optredens werden genekt door een schijnbare desinteresse zit Soko nu perfect en route. En ja: Soko vinden wij nog immer cute.

De teleurstellers…
Meer bands? Oh ja! San Fransisco producer Eprom raakte niet echt uit de startblokken, miste genoeg identiteit en moet in maatje Eskmo zijn meerdere erkennen. Helemaal down werden we van scherts performance van Toro Y Moi op nochtans een van de mooiste locaties op SXSW: de French Legation Museum. Zijn set was saai en zelfs zijn befaamde Towel-sound (die door Mike Towel voor het eerst werd gebruikt) wekte een enorme geeuw op. De Nieuw-Zeelandse Bachelorette – op een bepaald moment als de nieuwe Björk aangekondigd – pakte geen verf. Net zoals de halfbakken set van de doorgaans immer straffe Deense band Slaraffenland. Ook de befaamde Liars werden genekt door een zwak soundsystem en raken kant noch wal. Idem dito en omwille van diezelfde reden: Les Savy Fav.


Toch nog bands aan het werk gezien verder hoop ik?
Hell yeah! Slechts halve vlagen van gezien maar straf bevonden: Holy Fuck – insiders zeggen dat de nieuwe plaat super is – weet hoe ze moet rocken. Ook Eurosonic-topper And So I Watch You From Afar (ASIWYFA voor de vrienden) weet hoe een publiek te boeien. Net zoals Royal Bangs altijd aangenaam om zien is.

Opvallend: we zien Avey Tare van Animal Collective op zijn eigen Paw Tracks avond Dj-en voor amper een handvol mensen. We pikken nog even een bevreemde set mee van zijn Ijslandse vrouw (en ex-Múm-ster) Kria Brekken alsook Drawlings.

Ook opvallend: als we ons posteren voor de het optreden van Talk Normal – wij zijn gek van de no wave sound van hun plaat ‘Sugerland‘ – klinkt hun set plots wel héél sixties. Vreemd: sommige songs lijken we zelfs te herkennen… Tjiens: dit is niet Talk Normal, maar Dead Moon! Fun. Zo raakt je schema natuurlijk helemaal in de war als andere bands in de plaats van andere bands spelen.

Afsluiten met een topper dan maar? Fanfarlo: op de Duyster avond te AB alreeds een revelatie en ook nu in indrukwekkend doen. Respect!

De laatste dag besluiten we ons niet helemaal dood te laten spelen en gewoonweg te vertrekken naar het thuisland. En terecht, want op zondag spelen hier slechts een handvol bands. Geef nu zelf toe: zou u naar bands willen gaan zien met lullige namen als StABBA, Paradise Titty en Jazzus Lizard?