Dit concert is afgelopen. Op deze pagina vind je fotoverslagen, recensies en reacties over het concert. Was je aanwezig? Geef dit concert een waardering!
Meld je aan om dit concert te waarderen.
| Artiesten | Hildur Gudnadottir, Mika Vainio, Thomas Ankersmit |
|---|---|
| Datum | woensdag 6 april 2011 |
| Organisatie | AB |
| Locatie | |
| Uur | 20:00 |
Recensies
Een vreemde vroege zomerdag.
Het is alweer zo’n vreemde vroege zomerdag, de Brusselse terrasjes zitten vol leven en de lentekriebels zweven door de lucht. Heerlijk pervers, vooral met een zware verkoudheid in het hoofd van het al te wisselvallige weer.
We zoeken de duisternis op in de Ancienne Belgique voor deze eerste avond van het jaarlijkse Domino festival. Een avond vol geluidskunstzinnige tonen van het Noord-Engelse Touch. label welteverstaan, dat in 2012 30(!) jaar zal vieren. Het Domino festival anno 2011 heeft evenwel minder te vieren aangezien dit de laatste editie zal zijn.
De Nederlander Thomas Ankersmit bijt de spits al af om 20u, maar daar kwam uw reporter helaas al te laat voor wegens werkverplichtingen. Een toeschouwer weet te melden; Een goede, glijdende set voornamelijk gespeeld door analoge tonen via een analoge opstelling en laptop en pas op het eind een kwartier lang saxofoon met circulaire ademtechniek, evenredig aan het geluid van de analoge tonen.
De IJslandse celliste Hildur Gudnadottir (wonend in Berlijn, wie niet tegenwoordig) zit klaar in de warme bovenzaal en stelt zichzelf lieflijk voor aan het publiek met een schattig IJslands accent. Hetgeen prompt een aantal mannelijke reacties ontlokt van niet de meeste charmante aard. Gekend van haar 2 prachtige albums op Touch (Mount A en Without Sinking), bespeelt ze de cello niet op een alledaagse manier met behulp van effectvolle lagen die via een 10 sporenmat kunnen worden doorgegeven aan haar laptop. Mooie, warme lagen van donkere, weemoedige klanken vullen de zaal... Lees meer op gonzocircus.com.
Recensie Digg*
Het is muisstil als ik even voor achten de Ancienne Belgique binnenstap. Er wordt vanavond enkel in de club gespeeld, dus is er geen luide muziek in de benedenruimte, enkel een paar medewerkers en een echo die de start van het laatste Dominofestival aankondigen. Ook al is de sfeer ingetogen, het startschot van Domino #15 zal lang blijven nazinderen; het is de contradictie die typerend is voor wat het gerenomeerde festival in haar beste dagen uit de kast haalde. Deze finale samenstelling van Kurt Overbergh valt op door de grote hoeveelheid hevige artiesten. Noise hadden we in eerdere jaren al in overvloed, maar zelden zo'n collectie uitdagend volk op één affiche. Lees meer op digg*
Aankondigingstekst
In 2012 wordt het Engelse Touch. 30 (!) jaar. Touch. werd opgericht in ’82 en omschrijft zichzelf als een ‘audiovisuele operatie’. Een combinatie van klank en beeld. Wat beschouwd wo...
In 2012 wordt het Engelse Touch. 30 (!) jaar. Touch. werd opgericht in ’82 en omschrijft zichzelf als een ‘audiovisuele operatie’. Een combinatie van klank en beeld. Wat beschouwd wordt als moeilijke avant-garde, geeft Touch. mooi vorm. Inhouse designer is fotograaf Jon Wozencroft zelf. Opvallend aan de Touch. hoezen zijn de vele natuurbeelden, vaak landschappen. “It’s a project about beauty. I can find myself working on it as a gardener would” dixit Wozencroft. Naast ‘sterren’ als Fennesz, Jóhann Jóhannsson, (ex-Cabaret Voltaire oprichter en ‘sound recordist’) Chris Watson en Mika Vainio, huisvest Touch. ook straffe recente signings als revelatie Eleh en Jana Winderen (wiens cassette ‘The Noisiest Guys On The Planet’ opnames bevat van … garnalen).
