pietw (3 jaar geleden)

help...meddesee , ik heb per ongeluk je reactie als ongepast aangeduid. Dit was helemaal niet de bedoeling. Je reactie is helemaal NIET ongepast ! SORRY !!!!!!!!

pietw (3 jaar geleden)

The Sundays on Wednesday! Woensdag 21 maart 1990.Die eerste lentedag van dat jaar vergeet ik nooit meer. Die avond speelden The Sundays in een uitverkochte AB. Het moet ergens rond de jaarwisseling 1989-1990 geweest zijn dat dit fijne Britse viertal in beeld kwam.Op de radio hoorden we regelmatig " Can't be sure " langs komen. Een wondermooi nummer met die typisch opkrinkelende gitaarspinsels van David Gavurin, dat hemelse stemgeluid van de bevallige Harriet Wheeler (die kreetjes op het einde !) en de ritmesectie Patrick Hannan (drums) en Paul Brindley (bas) die het nummer van een snelle maar zachte flow voorzien. Een artikel in de Morgen (2 volle bladzijden ! - toen kon dat nog) en nog een interview in Humo trokken eveneens mijn aandacht. Als er één groep op dat moment " the next big thing " was dan waren het The Sundays wel. En terecht ! Want hun debuutalbum Reading, Writing and Arithmetic stond vol met fraaie songs. Van de openingssong " Skin & Bones " tot de afsluiter " Joy " en alles daartussen.Wondermooi ! Ik was verkocht en verknocht aan dit fijne gezelschap.Zodanig dat ik dat schijfje van hen niet meer uit mijn CD speler kreeg? ! En dan was het 21 maart. The Sundays speelden in een volledig uitverkochte AB een zeer mooi en aan alle hoge verwachtingen voldaan concert. Alle superlatieven waren hier op hun plaats ! Deze band heeft sindsdien wel een zeer bijzonder plaatsje in men hart gekregen. Bedankt Harriet, David, Patrick en Paul voor al dat moois. Bedankt AB voor al die fijne concerten in de bijna voorbije 20 jaar ! Tot gauw, Piet

meddesee (3 jaar geleden)

heuy pietwtje, schoon geschreven en ik zou zo niet blijven wachten op The Sundays: misschien ook eens uitkijken naar The Submarines, support bij Aimee Mann, 1 november in de AB, en dat is een zaterdag (voilà, Here's Where My Story Ends)

pietw (3 jaar geleden)

Joeps. Bij het plaatsen van men reactie zijn bepaalde leestekens vanuit men WORD document via copy gewijzigd. Er staan nu o.a. vraagtekens die daar niet hoeven te staan. P.

pietw (3 jaar geleden)

The Sundays on Wednesday! Woensdag 21 maart 1990.Die eerste lentedag van dat jaar vergeet ik nooit meer. Die avond speelden The Sundays in een uitverkochte AB. Het moet ergens rond de jaarwisseling 1989-1990 geweest zijn dat dit fijne Britse viertal in beeld kwam.Op de radio hoorden we regelmatig ? Can?t be sure? langs komen. Een wondermooi nummer met die typisch opkrinkelende gitaarspinsels van David Gavurin, dat hemelse stemgeluid van de bevallige Harriet Wheeler (die kreetjes op het einde?.)en de ritmesectie Patrick Hannan (drums) en Paul Brindley (bas) die het nummer van een snelle maar zachte flow voorzien. Een artikel in de Morgen (2 volle bladzijden ? toen kon dat nog) en nog een interview in Humo trokken eveneens mijn aandacht. Als er één groep op dat moment ?the next big thing ? was dan waren het The Sundays wel. En terecht ! Want hun debuutalbum Reading, Writing and Arithmetic stond vol met fraaie songs. Van de openingssong ?Skin & Bones? tot de afsluiter ? Joy ?en alles daartussen.Wondermooi ! Ik was verkocht en verknocht aan dit fijne gezelschap.Zodanig dat ik dat schijfje van hen niet meer uit mijn CD speler kreeg? En dan was het 21 maart. The Sundays speelden in een volledig uitverkochte AB een zeer mooi en aan alle hoge verwachtingen voldaan concert.Alle superlatieven waren hier op hun plaats ! Deze band heeft sindsdien wel een zeer bijzonder plaatsje in men hart. Bedankt Harriet, David, Patrick en Paul voor al dat moois. Bedankt AB voor al die fijne concerten in de bijna voorbije 20 jaar ! Tot gauw, Piet