Kies de toegankelijke weergave voor een betere weergave op mobiele browsers of bij het gebruik van een screenreader. Ook bezoekers die enkel met het keyboard kunnen navigeren kiezen best de toegankelijke weergave.
Dit concert is afgelopen. Op deze pagina vind je fotoverslagen, recensies en reacties over het concert. Was je aanwezig? Geef dit concert een waardering!
Recensie De Standaard Het Dominofestival had maandag de loper uitgerold voor Battles nadat de band vier jaar geleden pers en publiek had ingepakt met zijn debuut Mirrored. Maar vanaf stap één gingen ze aan het struikelen. Door niks uit Mirrored te spelen, ook culthit ‘Atlas' niet, maar alleen werk uit hun nog te verschijnen album Gloss drop, namen de Amerikanen al een (berekend?) risico. Lees meer op De Standaard Online
Recensie Gonzo “Get comfortable, there’s plenty of space” spreekt Daniel Lopatin de nog lege zaal van de Ancienne Belgique toe, alvorens hij loeihard het vuur opent met zwaar elektronisch geschut. Met zijn eenmansproject Oneohtrix Point Never opent hij de vijfde avond van het Domino Festival. Het publiek moet nog even wennen aan de donkere zaal na het prachtige zonnetje buiten, maar de aanwezigen worden goed wakker geschud door de bombastische opening. Het is daarna even zoeken naar de juiste vorm, maar al snel trekt hij een veelkleurige lappendeken van synthklanken en resonerende echo’s over het publiek. Behaaglijk wordt het echter niet, zeker niet in combinatie met de visuals – die aanvankelijk nog het meest weghebben van een VHS-tape die met een schuurmachine wordt afgespeeld. Lees meer op gonzocircus.com
Gemiste kans Indiestylers zijn zondagskinderen, geboren met een glimlach op het gezicht. Wij gooien dan ook liever met wierook dan met stront. Toch gebeurt het soms dat we een artiest op ons pad vinden waar we geen enkel bloemetje voor over hebben. De melodieloze psychedelische drones van Oneohtrix Point Never – ooit nochtans het snoepje van de week van een toonaangevend muziekblad als The Wire – konden ons bijvoorbeeld maar matig boeien. Atmosferische ambient die het geluidsniveau van een straaljager vlotjes doorbreekt en begeleid wordt door Windows Media Player-achtige visuals is nu eenmaal nooit ons kopje muntthee geweest. Misschien worden we gewoon oud – god beware - maar wij denken dat dit soort muziek enkel geapprecieerd wordt in pretentieuze arty farty hipsterkringen, waar het bon ton is om zo eigenzinnig mogelijk te zijn. Omdat onze trommelvliezen vanavond al genoeg te verduren zouden krijgen, scoort Oneodinges de bedenkelijke eer van eerste voorprogramma waarvan ondergetekende niet het begin maar het einde mist. Lees meer op Indiestyle
Geen verloren strijd De zevende avond van de laatste editie van het Dominofestival was een drukke bedoening. Er stonden niet minder dan vijf acts op het programma, gespreid over drie locaties in het gebouw. Het werd een lange, vermoeiende maandagavond waarbij niet de hoofdact Battles, maar vooral de mindere goden het mooie weer maakten. Lees meer op daMusic
Wisselvallig Hipsters aller landen zouden zich verenigen op maandagavond in de Ancienne Belgique voor de shows van Oneohtrix Point Never, Dan Deacon, Battles, Games (Ford & Leopatin) en Factory Floor. Tenminste, als we op de vele YouTube-filmpjes konden afgaan. In tegenstelling tot die hipsterconventies leek het in de AB erg goed mee te vallen. De muziek stond centraal, meer dan het imago. En dat deed deugd. Zeker toen Dan Deacon (***) zich samen met zijn groene, lichtgevende schedel, in de strijd gooide. Deacons geflipte elektronica begon echter als een rommeltje. De bassen en de hoge noten stonden amper op elkaar afgesteld waardoor veel van de weelde vervaagde. Ook het publiek bleef maar makjes tijdens de liveset van de man uit Baltimore. Lees meer op CuttingEdge.be.
Battles (US)Mocht simpelweg niet ontbreken op deze finale editie van Domino: het fenomenale Battles. Al zal het in enigszins gewijzigde line up zijn. Afgelopen jaar kondigde Battles namelijk een amica...
Battles (US) Mocht simpelweg niet ontbreken op deze finale editie van Domino: het fenomenale Battles. Al zal het in enigszins gewijzigde line up zijn. Afgelopen jaar kondigde Battles namelijk een amicale split aan met Tyondai Braxton (die in ’09 op Warp debuteerde met zijn solo-album ‘Central Market’). De reden - dixit de band - “Due to Battles' ambitions of finishing their second studio album followed by commitments to a full touring schedule in ‘11, and Tyondai's own commitments as a solo artist and his desire not to tour”. Waarvan akte. Het is alweer van ’07 geleden dat hun debuut ‘Mirrored’ (met die niet kapot te krijgen single ‘Atlas’) verscheen, maar we hielden ons wel zoet met de song ‘The Line’ (uit de soundtrack van ‘Twilight Sage: Eclipse’). Het nieuwe album verschijnt normaliter dit voorjaar. Drummer John Stanier hierover: “One word I can use to describe the new record is ‘sexy’. Als voorproefje doet Battles zowel Japan aan als een select aantal Europese steden. Thanx for droppin’ by!
18.30 - Ford & Lopatin (formerly known as Games) (US – dj set) Games zijn jeugdvrienden Daniel Lopatin aka Oneohtrix Point Never en Joel Ford (Tiger City). Afgelopen jaar verschenen via Hippos In Tank (zie ook: Hype Williams) hun eerste 12 inches. Boomkat hierover:”Sounding like George Benson spooning with Toro Y Moi on a handful of valium, and at 33 instead of 45". Games zal u tussen, na en voor van achter de draaitafels auditief plezieren…
Oneohtrix Point Never (US) Oneohtrix Point Never – of vlotter: OPN - is het éénmansproject van de Brooklynse muzikant Daniel Lopatin. Eind ’09 belandde hij in The Wire in de top 3 van beste platen van dat jaar. En dat met zijn tijdsdocument ‘Rifts’ (via het noiselabel No Fun) een compilatie van zijn eerste drie albums waarop synthesizersexperimenten samensmelten met drones, noise, ambient en elektronische krautrock. The Wire vond er zelfs een nieuw genre voor uit: ‘hypnagogic pop’ ofte: “music that reaches beyond its performers' abilities. It refashions 80s chart pop-rock into a hazy, psychedelic drone. It is listening to Beverly Hills Cop and hearing the music of the spheres". OPN’s jongste album ‘Returnal’ - mooi vorm gegeven door Stephen O’ Malley (Sunn O)))) verscheen via het Weense elektronica label Editions Mego en kreeg laaiende reviews. Dit kwam ook Antony Hegarty ten gehore met wie hij een akoestische versie (en een remix van de hand van labelgenoot Fennesz) van ‘Returnal’ uitbracht.
Dan Deacon (US) De in Baltimore residerende Dan Deacon – een klassiek getrainde componist met een master degree in electro-akoestiek - is vooral bekend omwille van zijn live performances. Dan Deacon staat dan ook steeds centraal opgesteld in het midden van de zaal tussen het publiek. Zijn ‘werktafel’ staat boordevol effectpedalen en zijn vocoder en casio doen de rest. Zijn optredens zijn steeds een feest, waarbij hij in een mum van tijd de hele zaal plat krijgt. Zijn albums ‘Bromst’ (’09) en ‘Spiderman Of The Rings’ (’07) kregen op Pitchfork telkens een fameuze 8+ mee. Uiterst zeldzaam en meteen de hoogste klasse van ‘Best New Music’. Nogmaals Pitchfork: “The song-and-dance man Deacon deserves to be a superstar, or at least as much of a superstar as the Dean Martin of self-soldered electronics can be.” Sarah Silverman is alvast fan.
Factory Floor (uk) Het Londense ‘four-track noisecore/electro/synthwave’ trio Factory Floor is hot! Ze laten zich enkel opmerken op billings die 100% hun eigen voorkeur wegdragen. Zo zijn ze uitermate selectief dit voorjaar en zullen ze opduiken aan de zijde van The Vacinnes, Chris Cunningham of binnenkort op het door Portishead gecureerde ‘I’ll Be Your Mirror’. Factory Floor gebruikt vintage keyboards aangelengd met even oude synthezisers, tape-echos en helse drumsets, Denk: Joy Division of Kraftwerk op speed met een stem die ons doet denken aan Nico. Het Britse NME plaats hen tussen ‘Hidden’ van These New Puritans en ‘Sisterworld’ van Liars. Smijt daar nog Lcd Soundsystem en Health bovenop kwa vergelijking en u komt dicht in de buurt. Afgelopen jaar verscheen een resem 12 inches waaronder remixes van Stephen Morris (Joy Division, New Order) en Chris Carter (Throbbing Gristle).
SOUNDTRACK BY... GAMES (uk)
►►► DOMINO FACTS… Zonder meer een van de hoogtepunten van Domino’s-legacy: Battles, die tijdens hun eerste Belgische passage in ‘06 een verpletterende indruk maakte. Alweer courtesy of Warp, (dat vorig jaar zijn 20ste verjaardag vierde). Warp was de afgelopen jaren zowat het huislabel van Domino, het aantal aantal acts van dit toonaangevende label is dan ook niet op één hand te tellen. Denk maar aan Autechre (’10), Squarepusher (’09), Jamie Lidell (’05, alsook in ’99 met Super_Collider!) en !!! (die samen met oOoOO de nominatie in de wacht sleept voor de moeilijkst uitspreekbare act op Domino). Die laatste triomfeerde er tijdens hun doorbraakalbum ‘Myth Takes’ (’07). Ook Pivot (’08) - inmiddels omgedoopt tot PVT – maakte het mooie weer. Hun drummer dubbelde (en passeerde ook twee maal) met het jazz meets electronica project TRIOSK. Buddies Hudson Mohawke en Rustie deden in ’09 beiden het begrip funky alle eer aan. Ze presteerden allen voor hun respectievelijke debuut (lp of ep) op Warp het daglicht zagen. Met Oneohtrix Point Never hebben we trouwens een excellente act op het Weense Mego (nu Editions Mego) in huis, het label dat ooit de Japanse Tujiko Noriko naar AB stuurde. Het label kent nu zijn hoogdagen met o.a. Emeralds, Cindytalk en Bill Orcutt.
Dan Deacon mag de revelatie van deze avond worden genoemd. Z'n aanstekelijke set, zette AB op z'n kop. Voor een maandag en zo vroeg op de avond, is dat al een prestatie op zich, niet?
Mauvais, mauvais, wat was daar dan zo mauvais aan? Dat ze er nu nog altijd staan, ondanks het vertrek van Braxton, is al een prestatie op zich. Dat Stanier en co niet van plan waren om gratuit te scoren met het Atlas-riedeltje, was algauw duidelijk. In plaats daarvan kregen we een stevige set met voldoende weerhaken om aan je ribben te blijven plakken. Verpletterend was het niet, kan ook niet anders, want dit was, naar wat de wolf vernam, een mini-tour om als het ware proef te draaien. Eenmaal de Battles-trein op kruissnelheid draait is er geen ontkomen meer aan. They will kick some ass, this summer, you know.
Dan Deacon was een geschifte ervaring, wil ik zeker nog eens opnieuw aan het werk zien, wat een feest!
Battles was meer dan geweldig! Wat een sterke, nieuwe nummers, zo strak & wat een baslijn!
Ik denk dat veel mensen ontchoogeld zijn dat ze geen nrs gespeeld hebben van Mirrored (Atlas) maar voor mij hoefde het niet..zou ook niet passen zonder Braxton.
Volgende afspraak op Primavera :-)
