Muziekfriek (3 ans passés)

Het is natuurlijk eenvoudig om artiesten neer te sabelen. Je vindt immers altijd wel een reden om een groep met de grond gelijk te maken. Bij The Darkness is dat niet anders. Vanaf het moment dat zij hun kop boven water staken, waren er onmiddellijk tegenstanders die met scherp schoten op alle clichés, die zij onbeschaamd bovenhaalden : het genre, de pose, ... alles waartegen punk in de jaren zeventig luidruchtig verzet aantekende. Maar The Darkness bleef zijn koers varen en maakte een album dat verkocht als zoete broodjes en terecht. Lekker in het oor liggende nummers waarop het goed headbangen is, werkten zich in het collectief geheugen van de modale muziekliefhebber. Op hun tweede langspeler was het langer wachten, maar ook dat bleek ? ondanks alweer de nodige kritiek ? de moeite waard. Opnieuw die aanstekelijke songs met die opvallende zanger. Benieuwd of zij de AB ? wegens gebrek aan interesse het alternatief voor de Leuvense Brabanthal - opnieuw in brand konden steken zoals zij dat vorig jaar ook deden. Eén voor één kwamen de leden op het podium met als top of the bill uiteraard Justin, in leren broek en bijhorend jasje en met Knockers werd de trein op het spoor gezet. One Way Ticket was de eerste schuchtere poging om de zaal in vuur en vlam te zetten, maar ondanks de aanvankelijke enthousiaste reacties van de eerste rijen, was het brandje snel geblust, waarna het nummer rustig naar zijn einde kabbelde. Justins stem is nog steeds indrukwekkend, al viel hij hier en daar wel eens uit de toon. Dat geldt ook voor zijn gitaarspel dat, in tegenstelling tot het strakke ritmewerk van broertje Dan, zelfs als eerder slordig kan worden omschreven. Oh jawel, er werd plezier beleefd op het podium, en nieuwe bassist Richie Edwards deed zijn werk meer dan behoorlijk, inclusief een door hem gezongen versie van AC/DC?s Highway To Hell, dat nog één van de publiekslievelingen werd, al had ad interim zanger Richie al na driekwart van de song geen stem meer over. Justin leek het publiek ditmaal niet uit zijn hand te kunnen laten eten. De reacties waren eerder lauw en meermaals moest het publiek extra worden opgeruid in de aard van ?If I don?t hear you, I?m going home?. Het vuur sprong op geen enkel moment over op het publiek, al waren er uiteraard enkele opflakkeringen : de hits (Growing On Me, Is It Just Me en I Believe In A Thing Called Love) werden wel meegebruld. En ook rock ballad Love Is Only A Feeling mocht nog op sympathie rekenen, maar Seemed Like A Good Idea At The Time werd door Justin op piano vakkundig de nek omgedraaid, al probeerde hij nog zo ijverig originele pianoriedeltjes (Also Sprach Zarathustra) uit het instrument te knijpen. Ook het disco-interludium was eerder vervelend. Met Get Your Hands Off My Woman werd het eerste deel van de show dan afgesloten. Pas met eerste bisnummer English Country Garden, dat een hogere versnelling kreeg dan op plaat, leek de show terug op de sporen te komen. Helaas werd al na twee nummers (ook Bald kreeg een geïnspireerde versie) de pret in de kiem gesmoord. Oh jawel, de nummers zijn nog steeds de moeite waard. Jammer alleen dat de band de vlam ditmaal helemaal niet in de pan kon doen slaan. Op het podium bleef het beperkt tot een mager waakvlammetje.