e-man (il y a 1 an)

Ik denk niet dat ik ooit meer mensen met tranen in de ogen zien staan heb tijdens een concert als toen wanneer Paul Buchanan "Family Life" zong. Ik krijg al kippenvel als ik eraan terugdenk... 1 van de mooiste concerten in de Luna ooit.

Willemmm (3 ans passés)

Man man man. Met het einde van het seizoen '95-'96 was meteen ook de Luna-periode afgesloten: voortaan zouden we weer een stukje verder door de tunnel rijden, onder het Sainctelette door, naar de oude vertrouwde - of beter: hernieuwde vertrouwde - stek aan de Anspachlaan. En toen werd (voor mij toch) onverwachts ook in oktober nog een concert in de Luna ingepland. The Blue Nile, 13 jaar bezig, 3 CD's, om de 6 à 7 jaar eentje dus. "Peace at Last" (1996) was weer anders dan en toch perfect het vervolg op "A Walk Across The Rooftops" (1983) en "Hats" (1989). Geen hitjesmachine, al werd "Let's Go Out Tonight" (in de Craig Armstrong-versie) later dankzij Electrabel wel bij het grote publiek bekend. Benieuwd of de perfectie van de songs, de eeuwige zoektocht naar het juiste geluid, een obsessie van Paul Buchanan en de zijnen, live niet bloedeloos zou overkomen. Maar niets daarvan, vanaf de eerste noten (als ik me niet vergis meteen ook het openingsnummer/de titelsong van de jongste CD, mochten we nog eens kippevel ervaren, iets wat me niet zoooo vaak overkomt. Na afloop van dat nummer keken mijn concertpartner en ik elkaar even aan met beiden een "amai, dat is erop!". Een kleine twee uur later gingen we stilzwijgend naar buiten. In de auto bedachten we: "Dit was een waardige afscheid van de Luna". Op naar Cassandra Wilson, Habib Koité en Defunkt!