Muziekfriek (3 ans passés)

Een goed optreden is als koken. Je weet wat je nodig hebt voor het maken van een bepaald gerecht, maar het is de inspiratie, de juiste dosering, de gepaste kruidenmix die er uiteindelijk een meesterwerk van maken. De quote komt uit een interview met NEU!, die zonet hun albums heruitgegeven zagen. Dit allemaal om te zeggen dat meesterkok Stephen Malkmus gisteren zijn beste koksmuts droeg om het publiek te doen smullen van een perfect uitgebalanceerd concert. Vooraf mochten The Cribs de zaal (de AB-Box) opwarmen met een potje (we blijven in de culinaire sfeer) dampende britrock, waarbij de twee zangers (respectievelijk ook bassist en gitarist) hun teksten met de nodige branie brachten. Na een stevige intro met enkele felle punkpopnummers werd de nadruk verlegd van punk naar pop, hetgeen door dit publiek duidelijk meer gesmaakt werd. Referenties aan Beatles ( de zangharmoniën) en Stranglers (de laag gestemde bas) maken dit bandje op zijn minst interessant om volgen. Maar buiten de traditioneel aanwezige Britse die-hard-fans is dit publiek uiteraard gekomen om te proeven van het talent van Stephen Malkmus, voormalig frontman van Pavement en auteur van een drietal solo-albums. Net als op die albums mogen The Jicks vanavond ook duchtig mee in de potten roeren. En dat doen ze heel vakkundig. Bassiste Joanna Bolme en drummer John Moen leggen een goed onderbouwde fond en gitarist / toetsenist Mike Clark legt samen met hoofdkok Malkmus accenten op de juiste plaats. Dat die drie albums niet altijd op evenveel goede kritiek konden rekenen, laat Malkmus en dit publiek (toch vrij beperkt aanwezig) koud. De liedjes zijn lekker en vanaf (Do Not Feed the) Oyster, het hoogtepunt van voorganger Pig Lib en opener van het concert laat het publiek zich deze lekkernijen enthousiast inlepelen. Vanzelfsprekend maakt Face the Truth, zijn laatste werkstuk, de hoofdmoot van het menu uit met nummers als, Post Paint Boy, Mama, en vooral No More Shoes, een heerlijke bluessong met de nodige (vaak tweestemmige) gitaarcapriolen, door Malkmus en Clark met veel inspiratie gebracht. Hij houdt zich immers zelden aan de plaatversie, maar diept elk nummer uit om zo een overheerlijk gerecht te krijgen. Jenny & the Ess-Dog, de publieksfavoriet uit zijn titelloze solodebuut, ontbreekt al evenmin en wanneer de groep het podium verlaat na zowat een uur en met afsluiter Witch Mountain Bridge, heeft niemand zich verveeld en snakt men naar een toetje. Pencil Rot wordt als eerste bis voorgeschoteld en vervolgens consumeren we And You, terwijl Malkmus met zijn typische grijns goedkeurend toekijkt hoe zijn publiek zich tegoed doet aan zijn lekkernijen. En uiteraard volgt er nog een digestief, een heerlijke ingetogen versie van Church on White, de perfecte afronding van een geslaagd muzikaal feestmaal.