Muziekfriek (3 ans passés)

De muziek- en weergoden hadden het voor deze avond ongetwijfeld op een akkoordje gegooid. De broeierige hitte paste wonderwel bij het avondje dat de AB voor ons had gereserveerd. Het zuiderse gevoel droop van het podium bij de stevige pot southern rock van de Magnolia Electric Co en ook Devendra Banhart en groep leken op de juiste plaats op het juiste moment. Ideale muziek voor een zwoele zomeravond. Op plaat klinkt de Magnolia Electric Co. ingehouden, gereserveerd, folky, maar op het podium wordt de voorkeur gegeven aan een stevige mix van southern rock en de melancholische teksten van Jason Molina, ook bekend van zijn werk met Songs : Ohia. Het was duidelijk dat heel wat mensen nog niet vergeten waren dat ze hun vorige show in de AB voor het nageslacht hadden vastgelegd, want vooraan verdween na het ?voor?-programma heel wat publiek. Begonnen werd er met ouder werk zoals Steve Albini?s Blues (van Songs: Ohia) en What Comes after the Blues (niet op de gelijknamige nieuwe CD), nummers waarop lustig kon worden meegeknikkebold en die werden geaccentueerd door twee gitaristen, een lapsteelgitarist, een drummer en een hammond-orgel, dat doorheen de nummers gierde. Vooral achteraan in de set werden nummers van de nieuwe CD gespeeld. Leave the City was het eerste van die nummers en werd ingezet met de trompet van toetsenist Michael Kapinus. Verder volgden nog The Dark Don?t Hide It en het ongelooflijk mooie Hammer Down, dat ? in tegenstelling tot de opgenomen versie ? een stevige basis kreeg, hetgeen prima werkte. Voorwaar al een geslaagde avond, want dit was een show die er mocht zijn. Aan Devendra Banhart en de zijnen dus om hieraan een vervolg te breien. Deze excentriekeling heeft een hele tijd geleefd in een Zuidamerikaanse commune (waar hij ook zijn nieuwe voornaam kreeg) en dat is ook te horen aan de enkele Spaanse liedjes die hij schrijft. Vooraan in de set zat bv. een nummer over Simon Diaz, een Zuid-Amerikaans muzikant, dat deze stelling illustreerde. Net als in de vorige optredens wordt veel nieuw werk gespeeld. Dat doet hij aanvankelijk solo, maar al gauw valt de rest van zijn band hem bij. Bij momenten klinkt heerlijke samenzang tussen de drie gitaristen (2 akoestisch en 1 elektrisch), de bassist en drummer (de enige met nepbaard) en op die momenten is het muisstil, maar soms wordt er maar wat aangerommeld met niemendalletjes over nog levende Beatles en ander ongein. Opmerkelijk waren de uitstekende covers van Lauryn Hill (That Thing) en Canned Heat (Poor Moon dat overliep in Marvin Gaye?s I?m Your Puppet). Als om I?m a Child te illustreren belandde er een pluchen hond op het podium, die uiteraard met veel liefde door Devendra werd opgenomen in de band. Verder werden ook nog At the Hop en It?s a Sight to Behold gespeeld. Het optreden ontspoorde toen Devendra zijn gitaar aan het publiek gaf om ze een rondje te laten maken door de zaal. Uiteindelijk belandde de gitaar terug op het podium, gevolgd door een hele bende ?freestyle?-dancers, uitgenodigd door de band. Eén van deze freestylers mocht zelfs een nummer spelen en zichzelf op akoestische gitaar begeleiden. Na één nummer gingen deze ?vrijwilligers? dan wel het podium af, maar de gekte bleef hangen en leek niet meer te willen verdwijnen, zelfs niet in het tweede bisnummer Little Yellow Spider, dat Devendra solo bracht met de nodige (overbodige) aanpassingen. Ik zat hierna met een dubbel gevoel. Magnolia Electric Co was een uitstekende support act voor een rommelig hoofdprogramma. In Devendra Banhart schuilt ongetwijfeld een immense potentie en het was allemaal wel charmant. Hij krijgt dus zeker nog een tweede kans om zich op een podium te bewijzen.