Ancienne Belgique

Muziekfriek (3 ans passés)

Zoals zo vaak zit het geniale hem in de eenvoud. Dat geldt ook voor Clap Your Hands Say Yeah. Je legt een stevige basis aan de hand van een uitstekende ritmesectie. Daarrond slinger je dan enkele gitaren, wat synth-riedels en enkele fantasietjes (mondharmonica, tamboerijn, ...). De zanger mag dan klinken als mijn schoonmoeder in een boze bui, zelfs dat kan de pret niet drukken. Integendeel zelfs, zijn voortdurend brekende stem draagt eerder bij tot de charme. Dat het publiek er wel pap van lust, staat buiten kijf. Maanden op voorhand was het optreden al hopeloos uitverkocht. De hype had duidelijk zijn werk gedaan. De AB-club had ongetwijfeld afgeladen vol gezeten en dus had men er voor geopteerd om de Box te gebruiken, tot genoegen van zowel band (groter podium) als publiek (meer bewegingsruimte). Het zijn vijf eenvoudige jongens, jong, maar toch al met de nodige ervaring om een publiek ruim een uur lang in de ban te houden, al staat er dan slechts 1 album op hun repertoire. Communicatie met het publiek is er niet veel bij - pas op het einde van de show volgt er een bescheiden ?thank you? ? emotie en spanning straalt er des te meer van het podium. Vanaf opener Cool Goddess wordt er meteen de beuk ingezet. De liedjes volgen mekaar snel op. Nergens verslapt de aandacht. Alec Ounsworth heeft duidelijk voldoende charisma om zijn publiek in te pakken, de muziek doet de rest. Vooral Over and Over Again (Lost and Found), Yellow Country Teeth en afsluiter Tidal Wave kunnen op een enthousiaste publieksreactie rekenen. Satan Said Dance maakte indruk : het declameren van des duivels naam kreeg zowaar iets bezwerends. Tot tweemaal toe kwamen de heren terug voor bisnummers (waaronder een nieuw nummer (Me and You Watson)), waarna de roadies de witte ballonnen die achter het drumstel waren opgesteld mochten uitdelen. Deze groep mag dan jong zijn, ze hebben ongetwijfeld een eigen gezicht, ondanks alle referenties naar Talking Heads en Velvet Underground. Een cover van Dylan (Love Minus Zero) lijkt perfect te passen binnen het CYHSY-kader en zou even goed door henzelf geschreven kunnen zijn, al zijn de teksten hier wat duidelijker dan in hun eigen nummers (of ligt dat aan mij ?). Klappen in de handjes, blij blij blij ? Zeker weten, al bij al was het een goed concert. Een wat uitgebreider repertoire zou ongetwijfeld een verrijking zijn, maar daar laat het publiek zich duidelijk niet door storen. Oh ja, je zou haast vergeten dat Dr Dog het voorprogramma mocht verzorgen. Leuke nummers (Neil Young speelt Beatles-nummers op Alt-Country-wijze) en een erg enthousiaste en goedgeluimde band resulteerden in een korte hevige set. Dr Dog heeft ongetwijfeld interesse opgewekt.