Muziekfriek (3 years ago)

Merkwaardig is wel het minste wat je van deze band kan zeggen. Een transatlantische samenwerking (de ene helft Amerikaans, de andere (Noord-)Engels) is immers niet vanzelfsprekend. En toch slagen ze erin om bijzonder materiaal uit te brengen, dat flarden psychedelica, rock, country en jazz tentoon spreidt. Je hoort Pink Floyd, Mercury Rev en Flaming Lips, maar dan bescheiden, en precies daarin schuilt de charme van deze groep. Hun naam deden ze in elk geval niet veel eer aan : meer dan een uur later dan voorzien (monsterfile op de E40) mocht Merz het voorprogramma verzorgen. Veel meer dan een beleefd applaus (leuke sokken, trouwens) leverde dat niet op. Dat was toch wel anders met de emotionele nummers van The Earlies, die er vanaf het begin (One Of Us Is Dead) knal opzaten. Koude rillingen lopen over je rug wanneer je het collectief (9 mensen op het toch wel beperkte podium van de AB-club) zich hoort uitleven met een uitgebreid instrumentarium (cello, percussie, dwarsfluit, ...). Opvallend is het schitterende Hammond-orgel dat zijn gierende reputatie alle eer aandoet in The Devil?s Country (met ook een fantastische sax inclusief free-jazz-stuiptrekkingen) , het laatste nummer voor de pauze, maar ook vooraf al lustig door de zaal mag scheuren. Bovendien draagt de samenzang (o.a. in Morning Wonder) nog bij tot het scheppen van een bijna magische sfeer. De zaal mocht dan maar karig gevuld zijn, dat weerhield hen er niet van een prachtige set te spelen. Uiteraard mocht Wayward Song, dat andere prijsnummer van hun debuut These Were The Earlies niet ontbreken. De toegift werd ingezet met Must Have Been Blind van Tim Buckley, een nummer dat de groep heeft bijgedragen tot de Tim & Jeff Buckley tribute en opnieuw is er de betoverende sfeer. Helaas is Dead Birds al de afsluiter van dit korte maar o zo krachtige optreden. The Earlies waren dan misschien geen vroege vogels, ze zijn het meer dan waard er je duiventil voor te verlaten.