Muziekfriek (4 years ago)

Dezer dagen worden we om de oren geslagen met nieuwe groepjes uit Engeland, die telkens opnieuw de muzikale wereld zullen veranderen, een nieuwe wereldorde zullen stichten en voortaan de afwas zullen doen. Wars van die omhooggeschopte hypes zijn er echter ook nog constantes en die lijken te komen van over de grote plas. Zo is er bijvoorbeeld Death Cab For Cutie dat met Plans opnieuw een dijk van een album heeft uitgebracht, dat van de eerste tot de laatste noot boeit. Ben Gibbard (jawel, ook de man van Postal Service en ongetwijfeld nog enkele andere zijprojecten) en de zijnen hadden dit maal ? in tegenstelling tot de vorige (Transatlanticism-) tour, toen de AB-Club nog de voorkeur kreeg ? de grote zaal nodig om hun ?volgelingen? te huisvesten. Voorprogramma was John Vanderslice, toch ook al iemand met een behoorlijke staat van dienst, die zijn nieuwe plaat Pixel Revolt kwam voorstellen. Liedjes die duidelijk in het kielzog van Death Cab For Cutie passen, werden gebracht voor een toch behoorlijk (bij momenten zelfs overdreven (of was dat ironie ?)) enthousiast publiek. Met het opkomen van de hoofdgenodigden werd al snel duidelijk waar dit publiek voor gekomen was. Death Cab For Cutie heeft nog steeds dezelfde klasse, die de groep ook al in de Club mocht etaleren. Gibbard is nog steeds dezelfde aan ADHD-lijdende zenuwpees die zijn schitterende nummers op de maat van het ene been op het andere wiebelend bijzonder gedreven brengt. En de respons van het publiek staat in verhouding tot de liters zweet die de band uit zijn poriën perst. Marching Bands Of Manhattan en The New Year zijn de openers van een set, waarbij de nummers mekaar aan sneltreinvaart opvolgen. Niet dat er veel wordt toegevoegd aan de plaatversies, maar de energie en de gedrevenheid van deze band werkt op zijn zachtst gezegd aanstekelijk. Tussendoor wordt nog een paar keer vermeld dat Death Cab For Cutie uit Seattle, Washington - u ongetwijfeld bekend van andere groepen - komt, maar daar heeft het publiek lak aan. Het draait hem om de muziek Toch maakt de groep het zijn publiek, dat duidelijk op basis van de twee meest recente platen is geïnteresseerd geraakt, niet gemakkelijk. Niet meteen de meest voor de hand liggende of goed in het oor liggende nummers worden gekozen. Wij horen Photobooth onder andere passeren en een lang uitgesponnen We Looked Like Giants, waarin Gibbard zich mag uitleven op een mini-drumstel (basdrum, snare en enkele cimbalen) om samen met drummer Jason McGerr een uitzinnige drumsolo (samen met de oeros (of was het de oerram?) van onder het stof gehaald) mag ten beste geven. Over het algemeen ligt het tempo van de nummers vrij hoog, hoewel er hier en daar ook tijd wordt gemaakt voor een iets rustiger nummer (o.a.. What Sara Said) dat schitterend wordt opgebouwd. Afgesloten wordt met het absolute prijsbeest The Sound of Settling. Ik ben een ?sucker? voor liedjes met pa-pa-koortjes en dit is er één die erg hoog in mijn persoonlijke top staat. U hoort het : het was te snel afgelopen, maar gelukkig was er nog tijd voor een uitgebreide bisset, die uiteraard begon met het breekbare I Will Follow You Into The Dark met Gibbard solo op akoestische gitaar. Daarna mocht de rest van de groep opnieuw invallen opnieuw resulterend in koortsige versies van o.a. Transatlanticism (waarbij de groep zelfs werd overvallen door enkele overenthousiaste meiden, die de heren enkele tellen van hun stuk brachten) en Brothers On A Hotel Bed . Ik weet niet hoe het met u zat, maar deze jongen keerde met een breedkikkerglimlach op zijn smoelwerk huiswaarts om zich ? moe maar gelukkig ? naast zijn eega te vleien.